Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων - Τιμώντας την Συμβολή των στην Κοινωνία

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου.

Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Παγκόσμια ημέρα κατά της διακίνησης προσώπων

Παγκόσμια ημέρα κατά της διακίνησης προσώπων. Όλοι μαζί πρέπει να το σταματήσουμε.!!!

Today we are supporting World Day Against Trafficking in Persons.

24 Ιουλίου 2015... 24 χρόνια από την εξαφάνιση του Μπεν Νινταμ

24 Ιουλίου 2015 ... 24 χρόνια από την εξαφάνιση του Μπεν Νινταμ

#ben

https://www.thunderclap.it/projects/28442-help-find-ben-needham-24

via mek_Pearl signature

Κανένα παιδί δεν έπαθε κάτι από την πολλή αγάπη .!!!

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες,,, Σήμερα αρχίζουν οι Πανελλήνιες εισαγωγικές και από αύριο οι προαγωγικές,,, Καλή επιτυχία όμως και στους γονείς, στις μανούλες και στους μπαμπάδες, καλή τους δύναμη .!!!

Στους γονείς ? ε ναι και στους γονείς... ! Και σε μένα, ναι ναι και σε μένα,,, είναι η πρώτη φορά που θα μαστε χώρια,,, εγώ κι εκείνη, ναι το ομολογώ έχω άγχος,,, μα θα μου πείτε πώς κάνεις έτσι το μόνο παιδί είναι ? όχι... πρώτη φορά είναι ? όχι... ήμουν όμως πάντα εκεί,,, απ' έξω... να ανυπομονώ, και να καρτερώ,,, να περιμένω... να προσποιούμαι ότι δεν είμαι αγχωμένη,,, να λέω και τι έγινε σιγά... κλπ... ξέρετε...

Άλεξ, Βαγγέλης, Άννυ το αύριο μας βυθίζεται στο σήμερα μας .!

Διαβάζω δημοσιεύσεις φίλων μου στο διαδίκτυο αλλά και αναρτήσεις των blogs στα κοινωνικά δίκτυα… για την στυγερή δολοφονία της μικρής Άννυ.

Πικρία, θυμός, οργή… Αίμα που ζητάει εκδίκηση… Τιμωρία Παραδειγματική…
Κανένας άνθρωπος με την βασική λογική δεν μπορεί να συλλάβει το απεχθές αυτό έγκλημα…

Δεν παρακολούθησα το ρεπορτάζ συνειδητά,,, έμεινα στους τίτλους,,, Αρνούμαι.!!!
Σκέψεις πολλές όμως κατακλύζουν το μυαλό μου,,, ερωτήσεις με βομβαρδίζουν… Αισθήματα ,,, Συναισθήματα,,,

Ενδοοικογενειακή Βία… κάθε μέρα δίπλα μας,,, κακοποίηση σωματική και ψυχολογική,,, βία λεκτική,,, σωματική,,, ψυχολογική,,, συναισθηματικός εκβιασμός,,, και πόσα άλλα θα προσθέταμε…

Τι κι αν ο ανθρώπινος νους εξελίσσεται,,, τι κι αν η τεχνολογική ανάπτυξη έχει φτάσει στο αποκορύφωμα του,,, ο άνθρωπος ως άνθρωπος και οι αξίες του,,, οι ηθικές αξίες φθίνουν ολοένα και περισσότερο.

Πόσοι γονείς ξαφνικά θυμούνται ότι πρέπει να ζήσουν και εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Πόσοι γονείς πίσω από την ατάκα «δεν είμαι ψυχολογικά έτοιμος», τραβάνε μία γραμμή και διαγράφουν τα παιδιά τους. Πόσοι εγκαταλείπουν το «δέμα» στον άλλον γονέα και απαρνούνται τον ρόλο τους. Πόσοι μετά από τριάντα και σαράντα χρόνια ζωής θυμόνται να στείλουν πακέτο για να μάθουν τι απέγινε το «δέμα» τους λες και τα παιδιά είναι φυτά που μεγαλώνουν σε διακοσμητικές γλάστρες και τώρα θέλουν να δουν αν άνθισε και πως. Πόσοι άλλοι με μίσος,,, προσωπική εμπάθεια και εμμονές για τον άλλον γονέα στήνουν πολέμους εξόντωσης,,, εξολόθρευσης και συναισθηματικών εκβιασμών αγνοώντας ηθελημένα και μη,,, συνειδητά και ασυνείδητα την βλάβη που προκαλούν στα παιδιά τους.

Αναρωτιέμαι ποιος ενδιαφέρεται τελικά για την απόρριψη που βιώνουν τα παιδιά αυτά; Ποιος νόμος προστατεύει την συναισθηματική τους υγεία; Ποιο δίκαιο περιφρουρεί και υποστηρίζει τον γονέα που αναλαμβάνει το «δέμα»; Ποια δικαιοσύνη προστατεύει από κάθε μορφή κακοποίησης; Ποιο Κράτος; Ποια Μέριμνα;

Ουδείς…

Λυπάμαι,,, Θλίβομαι,,, που η κοινωνία απαντά και ευαισθητοποιείται μόνον στο ανάγνωσμα ενός απεχθούς εγκλήματος αλλά αγνοεί τα καθημερινά «εγκλήματα» που βιώνουν οι οικογένειες… Ζητά με φωνές και κραυγές την θανατική ποινή και δικαίως αλλά συνειδητά αγνοεί, απαξιεί, εθελοτυφλεί σε όσα βιώνουν τα παιδιά … ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ… της γειτονιά μας, του σχολείου μας, των φίλων μας, του οικογενειακού μας περιβάλλοντος… σκοτώνοντας τα όνειρα τους,,, κόβοντας τα φτερά τους,,, μαυρίζοντας την ψυχή τους… και οδηγώντας πολλούς γονείς σε συναισθήματα ανεπάρκειας, απόγνωσης και τελικά κατάθλιψης…

Για αυτά… ΟΥΔΕΙΣ…

η υπογράφουσα

Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα

Θες να πετάξεις; Αγκάλιασε.!!!

by mek_Pearl signature

Γίνε ήλιος...

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.!!!

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,,, κάθε επιστημονική, φιλάνθρωπη και στατιστική προσέγγιση την αφήνω σε σας,,, εγώ σε ένα θα εστιάσω,,, κάθε άνθρωπος,,, ανεξαρτήτως γενέτειρας γης,,, χρώματος,,, θρησκευτικής πίστης ή αθεισμού,,, φύλου,,, έχει δικαίωμα στην Στέγαση,,, Διατροφή,,, Εργασία,,, Περίθαλψη,,, Παιδεία,,, και εν τέλει σε μία Αξιοπρεπή Διαβίωση,,, όλα τα άλλα έπονται...

«Η αρρώστια όλων των μαμάδων», μια ιστορία για όλες τις μαμάδες.

Κάπου, σε ένα σπίτι, εκεί γύρω από τη γειτονιά σου, ζει ένα κοριτσάκι. Το λένε Χριστιάνα. Το κοριτσάκι είχε την καλύτερη μαμά του κόσμου. Το φιλούσε και το κρατούσε αγκαλιά, σχεδόν όλη μέρα όταν ήταν μικρό.

Έπαιζε μαζί του με τις κούκλες του και του διάβαζε παραμύθια, αλλάζοντας τη φωνή της. Ακόμα θυμόταν η Χριστιάνα τις φορές που πλατσούριζαν μαζί στο μπάνιο και τα βράδια που της τραγουδούσε με τη μοναδική φωνή, μέχρι να το πάρει ο ύπνος.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ για την Γλυφάδα.!!! Προσφέρω...

Τα φετινά Χριστούγεννα ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΟΡΤΕΣ

Αγαπητοί συμπολίτες

Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους εσάς, προκειμένου με τη συνδρομή σας, να στηρίξετε και να ενισχύσετε την προσπάθεια που κάνουμε για να ανακουφίσουμε τους άπορους συμπολίτες μας.

Στο Δήμο Γλυφάδας λειτουργεί, ένα δίκτυο Κοινωνικών Δομών που περιλαμβάνει: Κοινωνικό Παντοπωλείο, Κοινωνικό Μαγειρείο (Συσσίτιο) και Κοινωνικό Φαρμακείο.

Δωρεάν εμβολιασμοί σε ανασφάλιστα παιδιά: Τί ισχύει νομικά

Ο Νόμος 4238/2014 είναι ο καινούριος νόμος που ψηφίστηκε για το Π.Ε.Δ.Υ (Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας), τις αλλαγές στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ και διάφορες άλλες διατάξεις (ειδικότητες, κινητικότητα, μετατάξεις και πολλά άλλα). 

Σε αυτό το νόμο γίνεται και μια γενική αναφορά για τα Κέντρα Υγείας, τα οποία θα υπάρχουν σχεδόν σε κάθε δήμο (ανάλογα την πληθυσμιακή εξυπηρέτηση) και θα στελεχωθούν από όλες τις ειδικότητες των ιατρών. Όμως, αυτός ο Νόμος δεν αναφέρει πουθενά κάτι για τους ανασφάλιστους και πώς θα εξυπηρετούνται. 

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης έχουμε αύξηση των ανασφάλιστων ενηλίκων και άρα και παιδιών, γι’ αυτό το λόγω οι δήμοι διοργανώνουν συχνά εμβολιασμούς για παιδιά δωρεάν. 

Ο Μοναχικός Άνθρωπος είναι Ευτυχισμένος.!!!

Αν δεν σε χρειάζεται κανένας, αισθάνεσαι άχρηστος, χωρίς νόημα.

Αν κάποιος σε έχει ανάγκη, αυτό σου δίνει νόημα, αισθάνεσαι σπουδαίος.

Αν δεν αποβάλεις εκείνη την ανάγκη να σε χρειάζονται, δεν θα μπορέσεις να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου.

Εσύ όμως δεν μπορείς να ζήσεις με τον εαυτό σου. 

Κάθε φορά που είσαι μόνος, δεν αισθάνεσαι καλά. Αμέσως αισθάνεσαι δύσκολα. Σε πιάνει μια βαθιά αγωνία. Τι να κάνεις; Πού να πας; Πηγαίνεις στο κλαμπ, πηγαίνεις στο θέατρο ή για ψώνια, πηγαίνεις κάπου, για να συναντήσεις τους άλλους.

Ψάχνεις παντού για μάτια που θα σου δώσουν σημασία. Τι είδους ζωή είναι αυτή; Mόνο οι γνώμες των άλλων έχουν σημασία, όχι εσύ;
Ευλογημένοι οι μοναχικοί !

Ποιος είναι ο μοναχικός άνθρωπος; 

Εκείνος που έχει αποβάλει την ανάγκη να τον χρειάζονται, εκείνος που είναι τελείως ικανοποιημένος με τον εαυτό του έτσι όπως είναι, εκείνος που δεν ζητάει καμία σημασία από σένα, από τα μάτια σου, από τις αντιδράσεις σου.

Αν του δώσεις την αγάπη σου, θα σου είναι ευγνώμων. 

Αν πάλι δεν του τη δώσεις, δεν παραπονιέται. 

Αν τον επισκεφθείς, είναι ευχαριστημένος. 

Αν δεν τον επισκεφθείς, είναι το ίδιο ευχαριστημένος. 

Όταν βρίσκεται με το πλήθος,το χαίρεται, κι όταν ζει σε ένα ερημητήριο, το χαίρεται επίσης. 

Αν κάποιος περπατά δίπλα του, πολύ καλά. 

Αν κάποιος φύγει,και πάλι πολύ καλά.

Ποτέ δεν περιμένει κανέναν και ποτέ δεν κοιτάζει πίσω.
Μόνος του είναι ολοκληρωμένος. 

Δεν μπορείς να κάνεις ένα μοναχικό άνθρωπο δυστυχισμένο, γιατί έμαθε να ζει με τον εαυτό του και να είναι ευτυχισμένος με τον εαυτό του. Είναι αυτάρκης.” Osho

Πηγή: lovepeaceangelhapiness.blogspot.gr

... αποχαιρετώντας τον Αύγουστο.!

... μήνας δύσκολος,,, γεμάτος ημερομηνίες,,, σημαδεμένες ανεξίτηλα στο βιβλίο της ζωής μου,,, ένας μήνας που μου χάρισε την απόλυτη ευτυχία,,, μα και την απόλυτη θλίψη,,, 

... ο γενέθλιος μήνας της θυγατέρας μου,,, γεμάτος αναμνήσεις,,, από κείνη,,, και στιγμές μαζί της,,, χαράς και ευλογίας,,,

... ο γενέθλιος μήνας και άλλων αγαπημένων μου προσώπων,,,

... ο μήνας που έζησα όμορφες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα,,, που μας χαλάρωσαν και τροφοδότησαν τις μπαταρίες μας,,, για το φθινόπωρο,,, 

... στο μπαούλο της ζωής μου,,, προστέθηκε ακόμα ένας "θησαυρός"... ένα πρόσωπο ιδιαίτερο,,,

... μα και ο μήνας που έφυγε μία ψυχή "Αγία" όπως την έλεγαν,,, δεν την γνώριζα,,, παρά μόνο ελάχιστα,,, είχα ακούσει τόσα για αυτήν,,, Προσωποποίηση της Παναγίας,,, δεν έπρεπε να φύγει τώρα,,, ήθελα να μείνει λίγο ακόμα,,, διάλεξε να φύγει μία μέρα πρίν,,, η σελίδα τσάκισε στο ημερολόγιο μου,,, και μαζί της,,, ένα τέλος,,, συμβολικό,,, σημαδιακό δεν ξέρω,,, και μία λευκή τουλίπα,,, αποξηράνθηκε για να μου θυμίζει κάθε χρόνο,,, να μαι κεί,,, Αγαπημένη "Δέσποινα" να τους προσέχεις από κει ψηλά,,, αυτούς που αγαπώ... ξέρεις,,, 

... οι ημερομηνίες αυτές,,, με άλλαξαν,,, με σημάδεψαν... και θα με ακολουθούν μέχρι να γίνω Στάχτη,,, στα πρασινογάλανα νερά του Γερολιμένα,,, και η ψυχή μου αέναη πια,,, δίπλα στους θεούς των Αθανάτων,,, 

... έδυσε,,, μία νέα Ανατολή ξημερώνει,,, καινούριος μήνας,,, καινούρια μέρα,,, γιορτινή,,, ευχή μου,,, ας είναι σημάδι... για όσα θα έρθουν.!!!

η υπογράφουσα 

Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα 

14 μύθοι και αλήθειες για τα μοναχοπαίδια

Για όποιον λόγο κι αν αποφασίσατε να αποκτήσετε ένα μόνο παιδί, το μόνο σίγουρο είναι ότι το λατρεύετε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο! Ξέρετε, όμως, ότι το γεγονός πως είναι μοναχοπαίδι μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίον μεγαλώνει, καθώς και την προσωπικότητά του; Με τον ίδιο τρόπο που και η σειρά γέννησης ανάμεσα στα αδέλφια επηρεάζει τον χαρακτήρα τους, έτσι και τα μοναχοπαίδια εμφανίζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Όχι, τα μοναχοπαίδια δεν είναι απαραίτητα κακομαθημένα και εγωκεντρικά. Ούτε, όμως, είναι όλα τους πιο ώριμα για την ηλικία τους. Ξεχωρίζουμε, βάσει επιστημονικών μελετών, μύθους από αλήθειες και καταλήγουμε στα πραγματικά στοιχεία που κάνουν το μοναχοπαίδι σας τόσο ξεχωριστό!

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια νιώθουν μοναξιά.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια δεν νιώθουν μοναξιά –ιδιαίτερα όταν είναι μικρά και πηγαίνουν σχολείο.

Ίσως να νιώθουν σχετική μοναξιά στην εφηβεία, μια περίοδος κατά την οποία το παιδί έτσι κι αλλιώς συχνά κλείνεται στον εαυτό του, και ίσως να νιώσουν ξανά έτσι σε μεγάλη ηλικία, όταν «φύγουν» οι γονείς. Από την άλλη, ακριβώς επειδή έχουν περάσει πολλές ώρες μόνα τους, όχι μόνο δεν φοβούνται την μοναξιά, αλλά έχουν βρει και τρόπους για να διασκεδάζουν χωρίς απαραίτητα την παρουσία άλλων!

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια έχουν συσσωρευμένες «δυνάμεις».

Είναι λογικό τα μοναχοπαίδια να είναι κατά κανόνα πιο ικανά άτομα (το επιβεβαιώνουν και οι επιστήμονες), με την έννοια ότι, ανεξάρτητα από το εισόδημα ή το είδος εργασίας τους, οι γονείς τους έχουν περισσότερο χρόνο, ενέργεια αλλά και χρήματα για να επενδύσουν σε αυτά. Έτσι, καθώς έχουν όλη την προσοχή των γονιών τους, τα μοναχοπαίδια συνήθως πετυχαίνουν πιο εύκολα, πιο υψηλούς στόχους, είναι πιο έξυπνα και έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια είναι εγωιστές.

Αλήθεια: Η πραγματικότητα είναι ότι τα μοναχοπαίδια είναι εξίσου γενναιόδωρα με όσα παιδιά έχουν αδέλφια, ενώ ταυτόχρονα σέβονται ιδιαιτέρως τους ανθρώπους γύρω τους. Για την ακρίβεια, δίνουν μεγάλη σημασία στις σχέσεις τους με τους άλλους, καθώς γι'αυτούς είναι πολύτιμες. Γι'αυτό και γίνονται ιδιαιτέρως πιστοί φίλοι, αφού θεωρούν τους κολλητούς τους αδέλφια τους. Για κάποιον λόγο, ωστόσο, οι ερευνητές δεν έχουν πειστεί ακόμα και συνεχίζουν να διερευνούν αν γίνεται τα μοναχοπαίδια να μην είναι εγωιστές.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια δεν διαφέρουν πολύ από τα μεγαλύτερα παιδιά.

Όπως τα μεγαλύτερα παιδιά μιας οικογένειας, έτσι και τα μοναχοπαίδια τείνουν να είναι πιο συντηρητικά και ώριμα. Ωστόσο, μοιάζουν και με τα μικρότερα παιδιά μιας οικογένειας, στο ότι είναι καινοτόμα.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα.

Αλήθεια: Δεν είναι περισσότερο κακομαθημένα από οποιοδήποτε άλλο παιδί και ο λόγος είναι απλός.

Οι γονείς που έχουν την οικονομική δυνατότητα θα προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, όσα κι αν είναι αυτά. Οι γονείς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για «τα πάντα», θα προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι μπορούν, επίσης όσα κι αν είναι αυτά!

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια τείνουν να έχουν καλύτερη εκπαίδευση.

Σε συνέχεια των παραπάνω, μελέτες έχουν δείξει ότι λόγω της παραπάνω προσοχής των γονιών, τα μοναχοπαίδια τείνουν να γίνονται καλύτεροι μαθητές και να πετυχαίνουν σε υψηλόβαθμες σχολές. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν αδέλφια δεν έχουν τις ίδιες επιτυχίες, όμως αναλογικά έχει βρεθεί ότι τα μοναχοπαίδια τα πάνε καλύτερα σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια δεν είναι ευπροσάρμοστα.

Αλήθεια: Όλες οι μελέτες που έχουν γίνει σε σχολεία δείχνουν πως όλα τα παιδιά που κοινωνικοποιούνται στο σχολικό περιβάλλον έχουν τις ίδιες ικανότητες προσαρμογής.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια είναι υπερ-προστατευμένα.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι γονείς που έχουν μοναχοπαίδια θα τους συμπεριφέρονται σα να είναι μωρά. Αυτό είναι ταυτόχρονα χαριτωμένο αλλά και καταπιεστικό.

Αλήθεια: Όταν το λένε (ότι είναι μοναχοπαίδια), συχνά εισπράττουν ενοχλητικά σχόλια.

...όπως «Έλα; Δεν σου φαίνεται!» ή χειρότερα «ε, έτσι εξηγείται!». Φαίνεται, λοιπόν, πως τα στερεότυπα στις κοινωνίες... καλά κρατούν!

Αλήθεια: Από τις αρχές της δεκαετίας του '60 μέχρι σήμερα τα μοναχοπαίδια έχουν αυξηθεί.

Για την ακρίβεια, τα τελευταία 50 χρόνια οι οικογένειες με ένα παιδί έχουν διπλασιαστεί σε 1 στις 5. Οι λόγοι είναι κυρίως οικονομικοί, ενώ παίζει ρόλο και η πλήρης ένταξη της γυναίκας στην αγορά εργασίας. Όπως και να έχει, αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχουν ΚΑΙ πρακτικοί λόγοι που κάποιοι επιλέγουν να αποκτήσουν ένα μόνο παιδί –δεν είναι από καπρίτσιο!

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια θέλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής.

Αλήθεια: Κάποια μοναχοπαίδια μπορεί να έχουν αυτή την ανάγκη, έχοντας συνηθίσει να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής των μεγάλων. Κάποια άλλα, όμως, ακριβώς επειδή έχουν κουραστεί να βρίσκονται στο επίκεντρο, προτιμούν στις κοινωνικές εκδηλώσεις να αποσύρονται. Έχει, φυσικά, να κάνει με τον χαρακτήρα τους και μόνο!

Αλήθεια: Δεν έχουν κάποιον με κοινές παιδικές αναμνήσεις.

Γεγονός είναι ότι όταν τα μοναχοπαίδια θέλουν να θυμηθούν κάποιο συμβάν από τα παιδικά τους χρόνια, δεν έχουν κάποιον για να ρωτήσουν. Αυτή την ανάγκη θα την κάλυπταν ιδανικά τα μεγαλύτερα αδέρφια. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι δεν έχει νόημα ούτε τους γονείς τους να ρωτήσουν, καθώς το πιθανότερο είναι ότι θα τους δώσουν μια διαστρεβλωμένοι εκδοχή της ιστορίας (οι γονείς έχουν το «ταλέντο» να θυμούνται στιγμιότυπα από τα παιδικά χρόνια των παιδιών τους όπως εκείνοι θέλουν).

Μύθος: «Είναι λάθος να κάνεις ένα μόνο παιδί».

Αλήθεια: Δεν υπάρχει καμία μελέτη που να αποδεικνύει ότι υπάρχουν σωστές και λάθος οικογενειακές επιλογές. Κι αν σας έχουν ήδη δημιουργηθεί τύψεις ότι θα γίνετε κάποτε βάρος στο μοναχοπαίδι σας, φροντίστε όσο ακόμα είναι μικρό να το «δυναμώσετε» έτσι ώστε αυτό να μην συμβεί ποτέ.

Αλήθεια: Τελικά, δεν μπορείς να βάλεις όλα τα μοναχοπαίδια στο ίδιο «καζάνι».

Υπάρχουν μοναχοπαίδια πολύ κοινωνικά και μοναχοπαίδια πολύ εσωστρεφή. Υπάρχουν μοναχοπαίδια «κολλημένα» με τους γονείς τους και μοναχοπαίδια που κάνουν νωρίς την «επανάστασή» τους και αυτονομούνται. Μάλιστα, δύο τόσο διαφορετικά μοναχοπαίδια, δεν αποκλείεται να γίνουν ζευγάρι μια μέρα και να αποκτήσουν... ένα μόνο παιδί!

Το σίγουρο είναι ότι καμία έρευνα ή μελέτη δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα ερωτηματολόγιο για να βγάλει τόσο ασφαλή πορίσματα για την προσωπικότητα του μοναχοπαιδιού, τα οποία να καταλήξουν να αποτελούν και στερεότυπα!

Τα παραπάνω παιδιά φέρνουν την ευτυχία;

Τελικά, αυτό που έχει νόημα να σκεφτούν οι γονείς πριν πάρουν την απόφαση να αποκτήσουν περισσότερα από ένα παιδιά είναι: Πρώτον, θα γίνει το παιδί μας πιο χαρούμενο αν αποκτήσει αδέλφια; Και δεύτερον, εμείς θα γίνουμε πιο χαρούμενοι;

Μετά από μελέτη του αναφορικά με το μέλλον της γονιμότητας των ανθρώπων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Pennsylvania, Samuel Preston, κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο -απρόβλεπτο- συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι γονείς ερωτεύτηκαν τόσο παράφορα το πρώτο παιδί τους που ήθελαν σύντομα να αποκτήσουν και δεύτερο. Άλλοι, πάλι, γονείς που αποφασίζουν να αποκτήσουν ένα μόνο παιδί λένε ότι «αν μπορούσα να ξαναγεννήσω ακριβώς το ίδιο παιδί, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά η ευτυχία του να είμαι μητέρα, έχει να κάνει με το ότι είμαι η ΔΙΚΗ ΤΟΥ μητέρα!». Οι δε κοινωνιολόγοι καταλήγουν εδώ και χρόνια στο συμπέρασμα ότι η απόκτηση ενός μόνο παιδιού προσφέρει την ικανοποίηση του να γίνεται κανείς γονιός, χωρίς την υπερπροσπάθεια που απαιτεί το μεγάλωμα περισσότερων από ένα παιδιών.

Η τελική απόφαση, φυσικά, ανήκει στο κάθε ζευγάρι, το οποίο μάλιστα -όσο, τουλάχιστον, η φύση το επιτρέπει- έχει κάθε δικαίωμα, κάποια στιγμή, να αλλάξει γνώμη!

πηγή: http://www.mama365.gr/
γράφει η Έλενα Μπούλια

Μονογονέας σημαίνει ο μόνος γονέας. Μόνο....!

Πολλές φορές γεμίζει ο λογαριασμός μου στο facebook με status φίλων μου, κυρίως μαμάδων, που παραπονιούνται ότι ο σύζυγος είναι σε ταξίδι για δουλειές ή με φίλους και ότι είναι και οι ίδιες μονογονείς. Δηλαδή να είναι από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, οι μόνοι γονείς που στηρίζουν το παιδί, οι μόνοι που πρέπει να το πηγαίνουν σε μπαλέτα-σχολεία-ωδεία και φυσικά να μην μπορούν να βγούν ή να πάνε μια βόλτα γιατί την ώρα που το παιδί είναι σε μπαλέτο-σχολείο-ωδείο, κάποιος πρέπει να μαγειρέψει και να κάνει τις δουλειές στο σπίτι. Μόνος του. Δηλαδή όταν τα παιδιά χτυπάνε ή στενοχωριούνται, να είναι οι μόνοι γονείς που θα τα περιποιηθούν, θα τα παρηγορήσουν ή θα τα πάνε στο γιατρό ενώ ο άλλος γονέας δεν είναι διαθέσιμος. Δηλαδή, όταν έχει κίνηση να κολλάνε καταμεσίς του δρόμου με ένα παιδί στο αυτοκίνητο και άλλο ένα που περιμένει να το πάρουν από το σχολείο γιατί δεν έχουν κανέναν άλλον να το κάνουν για εκείνους. Να είναι εξαντλημένοι και στενοχωρημένοι και να μην είναι κανένας άλλος ενήλικος στο σπίτι να μιλήσουν ή να μοιραστούν μαζί του, το μεγάλωμα των παιδιών. Ποτέ.

Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τους φίλους μου που πράγματι περνάνε δύσκολα και ειλικρινά τους νιώθω. Το να μεγαλώνεις τα παιδιά μόνος σου και ειδικά το να μεγαλώνεις τα παιδιά με τον πρώην σύζυγο, δεν έχει καθόλου πλάκα! Είναι δύσκολο και στρεσογόνο και «βαρύ». Αλλά όταν ο σύζυγός σου λείπει για δουλειές, όχι δεν είσαι μονογονέας ούτε ο μόνος γονέας. Απλά φυλάς τα παιδιά μόνος σου για λίγες μέρες!

Μονογονέας σημαίνει να είσαι εσύ και τα παιδιά σου μόνο. Όλη την ώρα. Μόνοι. Που σημαίνει ότι αν ανακαλύψεις ότι σου τελείωσε το αλάτι και δεν έχεις να βάλεις στο φαγητό, πρέπει να «πακετάρεις» όλα τα παιδιά και να πάτε όλοι μαζί στο σούπερ μάρκετ για ένα αλάτι. Αν ένα από τα παιδιά αρρωστήσει το βράδυ, «πακετάρεις» όλα τα παιδιά και πάτε όλοι μαζί στο νοσοκομείο.

Τρείς ώρες για ποτό με φίλες, σημαίνει «πληρώνω μπέιμπι σίτερ» να κρατήσει τα παιδιά, που σημαίνει ότι δύο μπύρες μπορεί να σου κοστίσουν 40 ευρώ. Και φυσικά αν θέλεις να βγείς ραντεβού με κάποιον, πρέπει προηγουμένως να αξιολογήσεις αν αξίζει τον κόπο να πληρώσεις έξτρα χρήματα για μπέιμπι σίτερ που σημαίνει ότι μπορεί και να μην το αξιολογήσεις σωστά και όλη η υπόθεση να αποδεχθεί κυριολεκτικά, πεταμένα λεφτά!

Όταν είσαι μονογονέας και έχεις μικρά παιδιά, τα Σαββατοκύριακά σου είναι γεμάτα πάρτι συμμαθητών, αθλήματα και δραστηριότητες. Πέρσι τέτοια εποχή πέρασα όλα τα Σαββατοκύριακα ανάμεσα στο εξωτερικό γήπεδο μπάσκετ όπου έπαιζε ο μικρός μου γιός και το εσωτερικό όπου έπαιζε ο μεγάλος και παρ’ όλο που ήταν και τα δύο στην ίδια περιοχή, γονάτισα στα πήγαιν’ έλα. Εννοείται ότι δεν μπορούσα να είμαι και στα δύο γήπεδα ταυτόχρονα, οπότε μοιραία έχανα πάντα τον έναν από τους δύο αγώνες και εννοείται ότι τα έχω πάει πολλές φορές και τα δύο μαζί σε πάρτι συμμαθητών του ενός γιού, ακόμη κι αν δεν ταίριαζε στην ηλικία του άλλου, μόνο και μόνο επειδή δεν είχα που να αφήσω το ένα παιδί. Που σημαίνει ότι μονογονέας σημαίνει συμβιβασμός. Πολύ συμβιβασμός, όχι μόνο από τη μεριά του γονέα αλλά κυρίως των παιδιών. Κι αυτό είναι ένα εξαιρετικό μάθημα ζωής αλλά είναι και πολύ κουραστικό να είσαι ο μόνος γονέας που μαθαίνει στα παιδιά να συμβιβάζονται.

Κι ενώ ειλικρινά καταλαβαίνω κάθε γονιό που τραβάει τα ζόρια του και αναλαμβάνει το μεγάλωμα των παιδιών του μόνος του για ένα Χ διάστημα, καλό είναι να αντιληφθούμε ότι η λέξη «μονογονέας» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Άλλο μόνος γονέας άλλο ο μόνος γονέας. Το να είσαι μόνος γονέας σημαίνει ότι υπάρχει φως στο τέρμα του τούνελ, δηλαδή κάποια στιγμή ο/η σύζυγος θα επιτρέψει από το ταξίδι, τις διακοπές, τη βόλτα. Το να είσαι ο μόνος γονέας, είναι για πάντα. Επομένως όλες και όλοι εσείς που περνάτε δύσκολα επειδή ο/η σύζυγος/σύντροφος, λείπει για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, καλή τύχη και Ο Θεός μαζί σας. Κι όσο προσεύχεστε να περάσει γρήγορα ο καιρός ώστε να γυρίσει πάλι ο άλλος γονέας και να «ανασάνετε», πείτε Στο Θεό κάτι και για εμάς, τις μαμάδες μονογονείς γιατί όσο υπάρχει βέρα στο δάχτυλό σας, τόσο πιο πιθανό είναι ο σύζυγος να επιστρέψει στο σπίτι ακόμη κι αν οι μέρες, σας φαίνονται αιώνας και μάλιστα, μονογονεϊκός!

Πηγή: divorcedmoms.com

Καλύτερη Μητέρα,,, Καλύτερος Άνθρωπος,,, δίχως φωνές,,, !!!

10 πράγματα που έμαθα όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου,,, Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και… καλύτερο άνθρωπο!!!

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο».

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος.

Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη.

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται.

Όλες οι μαμάδες κρύβουμε μέσα μας ένα Δόκτωρ Τζέκιλ και έναν Κύριο Χάιντ. Μπροστά στους ξένους κάνουμε τις καλές και τις υπομονετικές, προκειμένου να μην μας κρίνουν αρνητικά και όταν γυρίζουμε σπίτι γινόμαστε αληθινές μέγαιρες. Ωστόσο αυτό, από τη μια μπερδεύει τα παιδιά από την άλλη μπερδεύει εμάς τις ίδιες. Η συνέπεια στην συμπεριφορά δεν είναι μόνο καλό παράδειγμα για τα παιδιά αλλά θετικό και για εμάς τις ίδιες.

3. Τα παιδιά είναι παιδιά, αλλά επίσης είναι και άνθρωποι.

Όπως εγώ, έτσι και τα παιδιά, έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες. Κάποιες μέρες είναι αξιαγάπητα, γλυκά και υπάκουα και άλλες είναι στριμμένα, ανόρεχτα και ανυπάκουα. Άλλωστε αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, είναι ότι τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν. Και έχουν δικαίωμα στο λάθος. Και κανείς δε θέλει να του ουρλιάζουν όταν κάνει λάθος. Εσείς θέλετε; 4.Δεν μπορώ να ελέγχω πάντα τις πράξεις των παιδιών μου, αλλά μπορώ πάντα να ελέγχω τις αντιδράσεις μου. Αντί κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα lego, να του βάλω τις φωνές, μήπως να πάρω μια βαθιά ανάσα και να του επαναλάβω (για χιλιοστή φορά)….«δεν είπαμε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας;»

5. Τα ουρλιαχτά δεν «πιάνουν».

Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς. Όταν ζητάτε κάτι με ευγένεια το αποκτάτε πολύ πιο εύκολα. Αντίθετα όταν ζητάτε κάτι με αγένεια, ο απέναντι σας αντιδράει αρνητικά. Επίσης συνήθως μαζί με την υστερία που μας πιάνει αρχίζουμε και κάνουμε πολύπλοκες τις εντολές μας προς τα παιδιά: «βιάσου, πιες το γάλα σου, δέσε τα κορδόνια σου, πάρε το μπουφάν σου, αργήσαμε…» Κανένα παιδί δε μπορεί να αποθηκεύσει τόσες εντολές. Και να τις ακολουθήσει βέβαια.

6. Όταν σταματήσεις να φωνάζεις μπορεί να σου συμβούν υπέροχα πράγματα

Όταν είσαι ήρεμος απολαμβάνεις σαφώς πιο έντονα τις όμορφες στιγμές. Ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ» παίρνει μια άλλη διάσταση τότε. Θυμηθείτε τις στιγμές που βάζετε τα παιδιά για ύπνο. Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ημέρας και οι στιγμές που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τα πιο όμορφα συναισθήματα. Ξέρετε γιατί; Διότι τότε δεν ουρλιάζουμε.

7. Κάποιες φορές το να σταματήσεις να φωνάζεις είναι μια πρόκληση, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.

8. Πολύ συχνά το πρόβλημα βρίσκεται σε εμένα και όχι στα παιδιά μου.

Είναι μια αλήθεια που συχνά οι μαμάδες τη βιώνουν και ως ενοχή: Φωνάζω στα παιδιά, γιατί είχα στρες στη δουλειά, γιατί «περιμένω περίοδο», ή γιατί με σύγχισε ένας οδηγός στο δρόμο. Φταίει κάποιος άλλος και την πληρώνει κάποιος άλλος. Πόσο άδικο είναι αυτό;

9. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου με βοηθάει να μη φωνάζω.

Όταν νιώθετε απίστευτα χαλαρωμένη από τη γιόγκα, όταν έχετε μόλις βγει από ένα ζεστό μπάνιο, όταν έχετε γυρίσει μόλις από το κομμωτήριο, ή από μια έξοδο με τις φίλες σας, έχετε προσέξει πως δεν έχετε όρεξη για φωνές; Απόλυτα φυσιολογικό. Όταν φροντίζετε μόνο τους άλλους και αφοσιώνεστε σε αυτούς ψυχή και σώμα, είναι φυσικό να έχετε νεύρα και κάποιες φορές να ξεσπάτε άσχημα. Όταν φροντίζετε και τον εαυτό σας είναι φυσικό να νιώθετε πιο ήρεμη, πιο χαλαρή και πιο αξιαγάπητη. Τα παιδιά σας θα συμφωνήσουν σ’ αυτό.

10. Όταν δε φωνάζω νιώθω υπέροχη.

Εκτός από πιο ήρεμη, πιο αξιαγάπητη και πιο χαλαρή, νιώθω και πιο λαμπερή. Πηγαίνω για ύπνο χωρίς ενοχές και ξυπνάω πιο χαρούμενη. Νιώθω πιο όμορφη και πιο καλή. Και τα παιδιά μου το βλέπουν. Και μ’ αγαπούν γι’ αυτό!!!

Πηγή: www.imommy.gr

Μπορεί ο Χριστός να σταμάτησε στου Γκύζη,,, εγώ όμως θα συνεχίσω και θα πάω παραπέρα,,, Ακόμα και αν είναι να το κάνω σαν τη μαμά μου,,,

«...Η δασκάλα μας σήμερα, μας ρώτησε πως περάσαμε το καλοκαίρι και όλα τα παιδιά είχαν να της πουν πολύ ωραία πράγματα από τα μέρη που πήγανε διακοπές φέτος, έκτος από κάνα δυο, που οι γονείς τους δεν είχανε λεφτά και δεν πήγανε διακοπές αλλά κάθισαν εδώ και παγαίνανε για μπάνιο με τα πούλμαν του Χαλουλου, με τα οποία πηγαίνει και η γιαγιά μου, όχι για να κάνει μπάνιο αλλά για να κάνει λέει αμμόλουτρα, να της περάσει η μέση της που την πονάει. Εμένα όμως η δασκάλα όταν ήρθε η σειρά μου δεν με ρώτησε γιατί ξέρει, όπως το ξέρουν όλοι στη γειτονιά μου, στου Γκυζη, ότι ο μπαμπάς μου έπεσε το καλοκαίρι από την ταράτσα της πολυκατοικίας μας και έφυγε πολύ-πολύ μακριά, πολύ πιο μακριά από εκεί που μπορούν να φτάσουν τα πούλμαν του Χαλουλου ή οποία άλλα πούλμαν.

Αν όμως με ρωτούσε θα είχα να της πω ένα σωρό πράγματα, γιατί πριν να φύγει ο μπαμπάς μου, μας είχαν κόψει το ρεύμα και η μαμά μαγείρευε τάχα μου στο πετρογκαζι, κάτι φαγητά που τα έφερνε κρυφά από την εκκλησία. Όμως ο χαζούλιακας ο αδελφός μου, που είναι μικρός ακόμα και δεν καταλαβαίνει τι πει να πει να ζητάς ελεημοσύνη, της είπε μια μέρα, γιατί μαμά μαγειρεύεις ξανά το φαγητό, αφού είναι μαγειρευμένο και η μαμά μου έβανε τα κλάματα, επειδή νόμιζε πως ούτε εγώ, ούτε ο αδελφός το είχαμε καταλάβει και νομίζαμε πως τα αγόραζε και τα μαγείρευε από μόνη της, όχι πως στεκότανε στην ουρά να πάρει ένα πιάτο φαί, σαν να ήταν ζητιάνα.

Τότε όμως εγώ έσωσα την κατάσταση και του εξήγησα του χαζού, πως η μαμά δούλευε κάπου σαν μαγείρισσα και πως μαγείρευε εκεί και τα δικά μας φαγητά αλλά επειδή κρύωναν μέχρι να μας τα φέρει, καθόταν και τα ξαναζέσταινε...

Και θα της έλεγα ακόμα της δασκάλας, ότι ο μπαμπάς μου ήταν ένας πολύ περήφανος και μορφωμένος άνθρωπος κι όταν αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στο σπίτι της γιαγιάς, επειδή μας έδιωξαν από το δικό μας το σπίτι, δεν μπορούσε να το αντέξει, που η γιαγιά τον κατηγορούσε διαρκώς ότι ήταν ανίκανος και ηλίθιος και τεμπέλης και γι αυτό έπαιρνε ένα από τα λίγα βιβλία που του είχαν απομείνει, αφού μετά που έκλεισε το μαγαζί μας, αναγκάστηκε να τα πουλήσει και πήγαινε στο πάρκο, να διαβάσει ολομόναχος.

Εγώ όμως που τον έβλεπα να γυρίζει αργά το βράδυ κατάκοπος, έπεφτα στην αγκαλιά του και τον παρακαλούσα να μου πει τις ιστορίες που ήξερε να αφηγείται όπως κανένας άλλος και του έλεγα, μπαμπά μην δίνεις σημασία που σε λέει αυτή τεμπέλη, γιατί εγώ δεν ξέρω κανέναν άλλον άνθρωπο που να φέρνει στο σπίτι του τόσες ιστορίες, αντίθετα όλοι οι μπαμπάδες των φιλενάδων μου, βαριούνται ακόμα και να χασμουρηθούν όταν τελειώνουν τα δελτία ειδήσεων.

Όμως κανένας δεν δίνει λεφτά για να ακούει ιστορίες και έτσι ο μπαμπάς μου δεν είχε να πληρώσει το κράτος που του εζήταγε ένα σωρό λεφτά και επιπλέον δεν του έδινε ούτε το ρεύμα, ούτε το νερό που φαίνεται ότι ανήκουν στο κράτος και έτσι ο μπαμπάς μου αναγκάστηκε να έρθει μαζί μας, να μείνουμε όλοι μαζί στη γιαγιά και μπορεί μεν να γλίτωσε από το κράτος, δεν γλίτωσε όμως από τη γιαγιά.

Κι ακόμα θα της έλεγα ότι την ημέρα του δεκαπενταύγουστου που φεύγουν όλοι από την Αθήνα για να πάνε σε κάποια παράλια, ο μπαμπάς μου έφυγε μια και καλή, για να ταξιδέψει στις παράλιες του Θεού, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή, όπως βγάζουν οι αλβανίδες στα πούλμαν του Χαλουλου, επειδή μετά έρχονται οι άντρες τους και τις παίρνουν με τα αυτοκίνητα τους.

Και θα της έλεγα επίσης ότι λίγες ημέρες πριν να φύγει ο μπαμπάς μου διάβαζε ένα βιβλίο, που το λένε: «Ο Χριστός σταμάτησε στο Εμπολι» και από αυτό μου αφηγούνταν ένα σωρό ιστορίες, για παιδιά σαν εμάς, που ζούσαν σε κάποια άλλη χώρα του κόσμου αλλά που κι εκείνα σαν εμάς, άνηκαν σε έναν άλλο θεό, πολύ κατώτερο από τον Χριστουλη, ο οποίος δυστυχώς δεν έχει τη δύναμη να εξασφαλίσει στα δικά του παιδιά ούτε ένα μπουκάλι γάλα.

Όλα αυτά θα της έλεγα της δασκάλας, αν με ρωτάτε και είμαι βέβαιη ότι θα της φαίνονταν πολύ πιο ενδιαφέροντα από όσα της είπαν τα άλλα παιδιά, που έκαμαν κι αυτό το καλοκαίρι ότι κάμουν συνήθως τα καλοκαιριά όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά που δεν τους παίρνει από το μυαλό πως το επόμενο καλοκαίρι ή κάποιο άλλο καλοκαίρι, μπορεί και αυτά να βρεθούν σε μια θέση σαν τη δική μου.

Όμως η δασκάλα δεν με ρώτησε και εγώ δεν της είπα τίποτα.
Αλλά μετά που τελειώσαμε το μάθημα με πήρε παράμερα και με αγκάλιασε, γιατί η δασκάλα μας είναι πολύ τρυφερή και μου είπε ότι ήθελε να μου δείξει κάτι που ήταν μόνο για μένα.

Κατεβήκαμε μαζί στο γραφείο των δάσκαλων και εκεί μου έδωσε μια ωραία καινούρια τσάντα που είχε μέσα όλα τα σχολικά είδη και μου εξήγησε ότι αυτά μου τα έκαμαν δώρο οι δάσκαλοι, επειδή ήμουν η πρώτη μαθήτρια της τάξης μου, την περασμένη χρόνια. Εγώ δεν την πίστεψα γιατί ξέρω καλά ότι η δασκάλα μου και οι άλλοι δάσκαλοι ως και η διευθύντρια του σχολειού, που είναι πολύ αυστηρή και της αρέσει το κράτος, με λυπόντουσαν και από λύπηση μου τα χάριζαν.

Γι αυτό γύρισα μετά και της είπα - κυρία άμα τα είχα ανάγκη πραγματικά θα τα έπαιρνα και δεν με πολύ νοιάζει εμένα αν με λυπούνται, ωστόσο να ξέρετε ότι τώρα πια έχουμε αρκετά χρήματα για να αγοράζουμε πράγματα και επιπλέον να πληρώνουμε και το κράτος, που μας ζητεί ολοένα και περισσότερα.

Αυτό της είπα και της γύρισα πίσω την ωραία τσάντα, για να τη δώσει σε κάποιο άλλο παιδί, που ίσως την είχε περισσότερη ανάγκη από μένα.

Φυσικά δεν έκατσα να της εξηγήσω πως μετά που έφυγε ο μπαμπάς μου, η μαμά μου που είναι πολύ όμορφη και τον αγαπούσε παρά-παρα πολύ, ούτε έκλαψε, ούτε παραπονέθηκε, ούτε έβγαλε μια κουβέντα, παρά μάζεψε λίγα πράγματα και αφού μας φίλησε εμένα και τον αδελφό μου, μας είπε ότι θα έφευγε να βρει κάποια δουλεία, για να μην ξανακούσει να της μιλεί η γιαγιά μου έτσι για τον μπαμπά.

Και ενώ ήταν ακόμα στην πόρτα, εμείς ακούσαμε τη γιαγιά που ωρύονταν και της φώναζε - τρελάθηκες μωρή, τι πας να κάνεις?

Όμως η μαμά μου ούτε που γύρισε να της απαντήσει και έκλεισε πίσω της την πόρτα με βρόντο.

Τώρα έρχεται που και που να μας δει και μας λέει πως έχει βρει μια πολύ καλή δουλεία σε μια άλλη πόλη και όποτε μας επισκέπτεται τα χεριά της είναι γεμάτα δώρα.

Λεφτά μας στέλνει συνεχεία και η γιαγιά μας αγοράζει αρκετά πράγματα και βάζει και κάποια στην άκρη, γιατί λέει ότι έτσι όπως πάμε, ούτε ο διάβολος δεν θα βρίσκει δουλεία σε λίγο καιρό.

Ο αδελφός μου ο μπούρδας τη ρώτησε, αν η μαμά είναι πιο έξυπνη από τον διάβολο και γι αυτό βρήκε δουλεία αλλά η γιαγιά έβαλε τα κλάματα και μουρμούρισε πως η μαμά μας αναγκάζεται να κάμει χειρότερα πράγματα κι από τον διάβολο, για να μας στέλνει αυτά τα λεφτά, να πληρώνουμε το κράτος, που είπαμε ότι τα θέλει όλα δικά του και δεν δίνει δεκάρα για το τι αναγκάζεται να κάμει ο κοσμάκης για να τα βρει...

Όχι, δεν της τα είπα αυτά, γιατί δεν μου αρέσει να κουβεντιάζουν τη μαμά μου, άνθρωποι που δεν έμαθαν ποτέ ποσό ερωτευμένη ήταν με τον μπαμπά μου και ποσό ξετρελαίνονταν να της αφηγείται και αυτηνής ιστορίες και πολλές νύχτες περίμενε να αποκοιμηθώ εγώ, για να πάρει αυτή τη σειρά της να τον ακούει...

Όμως νομίζω πως η δασκάλα μου τα ξέρει όλα αυτά, όπως τα ξέρουν όλοι στη γειτονιά του Γκύζη και ίσως να ξέρει και περισσότερα από μένα, γιατί όταν της είπα ότι χάρη στη μαμά μου έχουμε αρκετά λεφτά και δεν μου χρειάζεται η τσάντα, γύρισε αλλού το πρόσωπο της και δάκρυσε.

Κι εγώ την τράβηξα από το μανίκι και της είπα – μην κλαις κύρια, γιατί μπορεί ο Χριστός να σταμάτησε στου Γκύζη, εγώ όμως θα συνεχίσω και θα πάω παραπέρα.
Ακόμα και αν είναι να το κάνω σαν τη μαμά μου...»