#Happy #Father's #Day

Αφορμή της ημέρας,,, χρόνια καλά για όλους εκείνους τους μπαμπάδες που τιμούν με ψυχή και σώμα τον ύψιστο ρόλο τους ως ΠΑΤΈΡΑ,,, και Ιδιαίτερα σε εκείνους τους Μόνους Πατεράδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους σαν πατέρας και μητέρα μαζί,,, αλλά και σε εκείνες τις μητέρες που "φορούν" το ρόλο του πατέρα προσπαθώντας να καλύψουν το κενό της απουσίας με τον πιο δυνατό τρόπο,,,

Άλεξ, Βαγγέλης, Άννυ το αύριο μας βυθίζεται στο σήμερα μας .!

Διαβάζω δημοσιεύσεις φίλων μου στο διαδίκτυο αλλά και αναρτήσεις των blogs στα κοινωνικά δίκτυα… για την στυγερή δολοφονία της μικρής Άννυ.

Πικρία, θυμός, οργή… Αίμα που ζητάει εκδίκηση… Τιμωρία Παραδειγματική…
Κανένας άνθρωπος με την βασική λογική δεν μπορεί να συλλάβει το απεχθές αυτό έγκλημα…

Δεν παρακολούθησα το ρεπορτάζ συνειδητά,,, έμεινα στους τίτλους,,, Αρνούμαι.!!!
Σκέψεις πολλές όμως κατακλύζουν το μυαλό μου,,, ερωτήσεις με βομβαρδίζουν… Αισθήματα ,,, Συναισθήματα,,,

Ενδοοικογενειακή Βία… κάθε μέρα δίπλα μας,,, κακοποίηση σωματική και ψυχολογική,,, βία λεκτική,,, σωματική,,, ψυχολογική,,, συναισθηματικός εκβιασμός,,, και πόσα άλλα θα προσθέταμε…

Τι κι αν ο ανθρώπινος νους εξελίσσεται,,, τι κι αν η τεχνολογική ανάπτυξη έχει φτάσει στο αποκορύφωμα του,,, ο άνθρωπος ως άνθρωπος και οι αξίες του,,, οι ηθικές αξίες φθίνουν ολοένα και περισσότερο.

Πόσοι γονείς ξαφνικά θυμούνται ότι πρέπει να ζήσουν και εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Πόσοι γονείς πίσω από την ατάκα «δεν είμαι ψυχολογικά έτοιμος», τραβάνε μία γραμμή και διαγράφουν τα παιδιά τους. Πόσοι εγκαταλείπουν το «δέμα» στον άλλον γονέα και απαρνούνται τον ρόλο τους. Πόσοι μετά από τριάντα και σαράντα χρόνια ζωής θυμόνται να στείλουν πακέτο για να μάθουν τι απέγινε το «δέμα» τους λες και τα παιδιά είναι φυτά που μεγαλώνουν σε διακοσμητικές γλάστρες και τώρα θέλουν να δουν αν άνθισε και πως. Πόσοι άλλοι με μίσος,,, προσωπική εμπάθεια και εμμονές για τον άλλον γονέα στήνουν πολέμους εξόντωσης,,, εξολόθρευσης και συναισθηματικών εκβιασμών αγνοώντας ηθελημένα και μη,,, συνειδητά και ασυνείδητα την βλάβη που προκαλούν στα παιδιά τους.

Αναρωτιέμαι ποιος ενδιαφέρεται τελικά για την απόρριψη που βιώνουν τα παιδιά αυτά; Ποιος νόμος προστατεύει την συναισθηματική τους υγεία; Ποιο δίκαιο περιφρουρεί και υποστηρίζει τον γονέα που αναλαμβάνει το «δέμα»; Ποια δικαιοσύνη προστατεύει από κάθε μορφή κακοποίησης; Ποιο Κράτος; Ποια Μέριμνα;

Ουδείς…

Λυπάμαι,,, Θλίβομαι,,, που η κοινωνία απαντά και ευαισθητοποιείται μόνον στο ανάγνωσμα ενός απεχθούς εγκλήματος αλλά αγνοεί τα καθημερινά «εγκλήματα» που βιώνουν οι οικογένειες… Ζητά με φωνές και κραυγές την θανατική ποινή και δικαίως αλλά συνειδητά αγνοεί, απαξιεί, εθελοτυφλεί σε όσα βιώνουν τα παιδιά … ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ… της γειτονιά μας, του σχολείου μας, των φίλων μας, του οικογενειακού μας περιβάλλοντος… σκοτώνοντας τα όνειρα τους,,, κόβοντας τα φτερά τους,,, μαυρίζοντας την ψυχή τους… και οδηγώντας πολλούς γονείς σε συναισθήματα ανεπάρκειας, απόγνωσης και τελικά κατάθλιψης…

Για αυτά… ΟΥΔΕΙΣ…

η υπογράφουσα

Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα

Τι είμαι; Ένας απλός Αριθμός,,, που κάνει κλικ.!!!

Με το βλέμμα μου στραμμένο στην Σύνοδο Κορυφής,,, και στην Απόφαση της ΕΚΤ και των εταίρων μας,,, Παρακολουθώ τις εξελίξεις,,, μέρες τώρα,,, Κάποιοι ασχολούνται με τις γραβάτες,,, με τα μπλε πουκάμισα,,, και με τα μπουφάν,,, κάποιοι μιλούν για θεογκόμενους υπουργούς,,, και επαναστάσεις,,, ότι όλα άλλαξαν,,, και η ελπίδα γεννήθηκε,,, σαν νέος ήλιος,,, προφανώς έχουν τα θέματα τους λυμμένα,,, και άπλετο χρόνο να ξοδέψουν,,, αναλώνοντας σε ανούσια θεαθήναι δημοσιεύματα,,, εμένα δεν με αφορά,,, αν θα βάλει ή όχι γραβάτα,,,

«Η αρρώστια όλων των μαμάδων», μια ιστορία για όλες τις μαμάδες.

Κάπου, σε ένα σπίτι, εκεί γύρω από τη γειτονιά σου, ζει ένα κοριτσάκι. Το λένε Χριστιάνα. Το κοριτσάκι είχε την καλύτερη μαμά του κόσμου. Το φιλούσε και το κρατούσε αγκαλιά, σχεδόν όλη μέρα όταν ήταν μικρό.

Έπαιζε μαζί του με τις κούκλες του και του διάβαζε παραμύθια, αλλάζοντας τη φωνή της. Ακόμα θυμόταν η Χριστιάνα τις φορές που πλατσούριζαν μαζί στο μπάνιο και τα βράδια που της τραγουδούσε με τη μοναδική φωνή, μέχρι να το πάρει ο ύπνος.

Δωρεάν εμβολιασμοί σε ανασφάλιστα παιδιά: Τί ισχύει νομικά

Ο Νόμος 4238/2014 είναι ο καινούριος νόμος που ψηφίστηκε για το Π.Ε.Δ.Υ (Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας), τις αλλαγές στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ και διάφορες άλλες διατάξεις (ειδικότητες, κινητικότητα, μετατάξεις και πολλά άλλα). 

Σε αυτό το νόμο γίνεται και μια γενική αναφορά για τα Κέντρα Υγείας, τα οποία θα υπάρχουν σχεδόν σε κάθε δήμο (ανάλογα την πληθυσμιακή εξυπηρέτηση) και θα στελεχωθούν από όλες τις ειδικότητες των ιατρών. Όμως, αυτός ο Νόμος δεν αναφέρει πουθενά κάτι για τους ανασφάλιστους και πώς θα εξυπηρετούνται. 

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης έχουμε αύξηση των ανασφάλιστων ενηλίκων και άρα και παιδιών, γι’ αυτό το λόγω οι δήμοι διοργανώνουν συχνά εμβολιασμούς για παιδιά δωρεάν. 

Στις 14 Οκτωβρίου το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, πιλοτικά.!

Στις 14 Οκτωβρίου ανακοινώνεται η εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

Όπως δήλωσε ο υπουργός Εργασίας στη Βουλή, μέσα από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα καλυφθούν όλοι οι ανασφάλιστοι υπερήλικες στους 13 Δήμους όπου θα εφαρμοστεί πιλοτικά.

Τόνισε μάλιστα ότι μέσα από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα καλυφθούν όλοι οι ανασφάλιστοι υπερήλικες.

Όπως επεσήμανε ο κ. Βρούτσης, τέλος Οκτωβρίου θα δοθούν τα στοιχεία από τις αναλογιστικές μελέτες για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού, ενώ συμπλήρωσε πως τα πρώτα στοιχεία είναι θετικά για αυτό και για πρώτη φορά στη Βουλή χρησιμοποίησε την έκφραση «βιωσιμότητα του ασφαλιστικού» Το σχήμα αυτό θα χρηματοδοτηθεί με 30 εκατ. ευρώ και θα αφορά σε 13 δήμους της χώρας.

Υπενθυμίζεται ότι μετά το Μάρτιο του 2015 το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα εφαρμοστεί σε ολόκληρη τη χώρα, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του υπουργείου Εργασίας.

Η ανακοίνωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος πρόκειται θα γίνει μετά από τεράστια καθυστέρηση, που οφείλεται κυρίως στο πρόβλημα εύρεσης των δήμων που θα αναλάβουν την πιλοτική εφαρμογή του μέτρου, αλλά κυρίως στον τρόπο με τον οποίο θα καταστεί δυνατό, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα να καταλήξει σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Υπενθυμίζεται ότι με βάση τη μνημονιακή υποχρέωση, το μέτρο θα πρέπει εντός του 2015 να επεκταθεί στο σύνολο της χώρας.

Σε πρώτη φάση, η πιλοτική εφαρμογή του, αναμένεται να κοστίσει έως 30 εκατ. ευρώ. Η συνολική εφαρμογή του όμως έχει κοστολογηθεί από 850 εκατ. ευρώ, έως 1 δις ευρώ, γεγονός που ασφαλώς κάνει πολύ πιο δύσκολη την εύρεση των απαιτούμενων κονδυλίων σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης.

Για την ένταξη στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, λαμβάνονται υπόψη τα πραγματικά εισοδήματα του δικαιούχου. Το ετήσιο πραγματικό εισόδημα του ατόμου ή της οικογένειας πρέπει να είναι χαμηλότερο από το αντίστοιχο κατώφλι εισοδήματος. Δηλαδή το ένα άτομο 200€, το ζευγάρι 300€ .Το ποσό αυτό προσαυξάνεται για κάθε ενήλικο μέλος με 100€ και για κάθε ανήλικο μέλος με 50€. Για μονογονεϊκές οικογένειες το πρώτο ανήλικο μέλος θεωρείται ενήλικο.

Πιο αναλυτικά:

'Αγαμος χωρίς παιδιά 200€ μηνιαίο, 2.400€ ετήσιο

Ζευγάρι χωρίς παιδιά 300€ μηνιαίο 3.600€ ετήσιο

Ζευγάρι με 1 ανήλικο παιδί 350€ μηνιαίο 4.200€ ετήσιο

Ζευγάρι με 2 ανήλικα παιδιά 400€ μηνιαίο 4.800€ ετήσιο

Ζευγάρι με 3 ανήλικα παιδιά 450€ μηνιαίο 5.400€ ετήσιο

Ζευγάρι με 4 ανήλικα παιδιά 500€ μηνιαίο 6.000€ ετήσιο

Ζευγάρι με 1 ενήλικο παιδί 400€ μηνιαίο 4.800€ ετήσιο

Ζευγάρι με 1 ανήλικο και 1 ενήλικο παιδί 450€ μηνιαίο 5.400€ ετήσιο

Ζευγάρι με 2 ενήλικα παιδιά 500€ μηνιαίο 6.000€ ετήσιο

Ζευγάρι με 2 ανήλικα και 1 ενήλικο παιδί 500€ μηνιαίο 6.000€ ετήσιο

Μονογονεϊκή οικογένεια με 1 ανήλ ή ενήλ 300€ μηνιαίο 3.600€ ετήσιο

Μονογονεϊκή οικογένεια με 2 ανήλικα παιδιά 350€ μηνιαίο 4.200€ ετήσιο

Μονογονεϊκή οικογένεια με 1 ενήλικο παιδί 300€ μηνιαίο 3.600€ ετήσιο

Μονογονεϊκή οικογένεια με 2 ενήλικα παιδιά 400€ μηνιαίο 4.800€ ετήσιο.

Για τον προσδιορισμό του πραγματικού εισοδήματος λαμβάνονται υπόψη όλα τα εισοδήματα από οποιαδήποτε πηγή με εξαίρεση: - του 20% από μισθωτές υπηρεσίες, εισόδημα με δελτίο παροχής υπηρεσιών ή εργόσημο καθώς και τα ποσά από πηγές κατάρτισης - των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης , αλληλεγγύης κλπ. - των επιδομάτων : αναπηρίας, διατροφικό ΑΜΕΑ ,επιμέλειας με δικαστική απόφαση Περιουσιακό όριο Η συνολική φορολογητέα αξία της ακίνητης περιουσίας να μην υπερβαίνει τις 90.000 ευρώ κατ’ άτομο, η οποία προσαυξάνεται κατά 15.000 ευρώ για κάθε επιπλέον ενήλικα και κατά 10.000 για κάθε ανήλικο και με ανώτατο συνολικό όριο για κάθε επωφελούμενη μονάδα το ποσό των 200.000 ευρώ. Η κινητή περιουσία της ωφελούμενης μονάδας (επιβατικά αυτοκίνητα, οχήματα κλπ), να μην υπερβαίνει σε αντικειμενική δαπάνη, στο σύνολό της, το ποσό των 6.000 ευρώ.

Οι 13 Δήμοι, ένας σε κάθε Περιφέρεια που θα εφαρμοστεί το πιλοτικό πρόγραμμα είναι:

Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας – Θράκης, δήμος Δράμας

Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, δήμος Έδεσσας

Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, δήμος Γρεβενών

Περιφέρεια Ηπείρου, δήμος Ιωαννίνων

Περιφέρεια Θεσσαλίας, δήμος Καρδίτσας

Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, δήμος Λευκάδας

Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, δήμος Ι.Π. Μεσολογγίου

Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, δήμος Χαλκίδας

Περιφέρεια Αττικής, δήμος Καλλιθέας

Περιφέρεια Πελοποννήσου, δήμος Τρίπολης

Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, δήμος Σάμου

Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, δήμος Σύρου Κρήτης, δήμος Μαλεβιζίου

Πηγή: www.dikaiologitika.gr

12 λόγοι για να κάνουμε καθημερινά σέξ.!!!

Είναι πλέον γνωστό οτι το σέξ μας προσφέρει αναζωογόνηση , απόλαυση και αναπαραγωγή αλλά και βοηθάει τον οργανισμό μας σε πολλά πράγματα .Δείτε παρακάτω δώδεκα λόγους για τους οποίους πρέπει να κάνουμε τακτικά μέσα στην εβδομάδα σεξ..

Έχουμε και λέμε :

1. Εχει αγχολυτική δράση.

Το Sex σας βοηθά να μειώσετε το στρες. Κατά τη διάρκεια του σεξ το σώμα σας παράγει ντοπαμίνη, μια ουσία που καταπολεμά τις ορμόνες του στρες, ενδορφίνες, γνωστές και ως «ορμόνες ευτυχίας» και οξυτοκίνη, μια ορμόνη που εκκρίνεται από την υπόφυση, και ενισχύει την επιθυμία.

2. Αποτελεί εξαιρετική μορφή άσκησης.

Κατά τη διάρκεια της συνουσίας μπορείτε να κάψετε θερμίδες. Αν κάνετε σεξ τρεις φορές την εβδομάδα για 15 λεπτά θα κάψετε περίπου 7.500 θερμίδες μέσα σε ένα χρόνο. Αυτό είναι το ισοδύναμο 75 μιλίων τζόκινγκ ! Επίσης αυξάνεται η ποσότητα του οξυγόνου στα κύτταρα σας, και η τεστοστερόνη που παράγεται κατά τη διάρκεια του σεξ κρατά τα κόκκαλα και τους μυς σας ισχυρά.

3. Βελτιώνει την αρτηριακή πίεση.

Το Σεξ μειώνει τη διαστολική πίεση του αίματος

4. Μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Βοηθάει στην παραγωγή Ανοσοσφαιρίνης Α, ένα αντιγόνο που καταπολεμά τις αυξήσεις γρίπης

5. Χτίζει σχέσεις εμπιστοσύνης και οικειότητας.
Η πράξη του σεξ αυξάνει την ορμόνη ωκυτοκίνη που δημιουργεί εμπιστοσύνη και φέρνει πιο κοντά ζευγάρια.

6. Γυμνάζει τους μύες της πυέλου.

Βελτιώνονται έτσι οι λειτουργίες της κύστης και του εντέρου.

7. Προστατεύει …τον προστάτη.

Η τακτική εκσπερμάτωση εκπλαίνει το προστατικό υγρό που παράγεται στον προστατικό αδένα,και αποτελεί το κύριο συστατικό του σπέρματος, μειώνοντας την πιθανότητα φλεγμονών και “συμφόρησης” του αδένα.

8. Διευκολύνει τον ύπνο.

Μετά από αυτή την μεγάλη, όμορφη προπόνηση είστε αναγκασμένοι να πάρετε εναν καλό ύπνο. Η αύξηση του καρδιακού ρυθμού και η παραγωγή προλακτίνης, οδηγεί σε αυξημένη μετά τη συνουσία χαλάρωση.

9. Μπορεί να βελτιώσει τον εμμηνορροϊκό κύκλο σας.

Το Sex ρυθμίζει τις ορμόνες, οι οποίες με τη σειρά τους ρυθμίζουν τον εμμηνορροϊκό κύκλο.Το Σεξ μειώνει το στρες, το οποίο είναι ένας από τους λόγους που επηρεάζεται ο κύκλος σε πολλές γυναίκες

10. Προλαμβάνει τη στυτική δυσλειτουργία.

Πενήντα τοις εκατό των ανδρών ηλικίας άνω των 40 πάσχουν από κάποια μορφή στυτικής δυσλειτουργίας και όλοι οι νέοι άνδρες φοβούνται τη στιγμή που δεν θα είναι σε θέση να σηκωθεί πια. Το καλύτερο φάρμακο κατά της ανικανότητας είναι το… σεξ. Η στύση διατηρεί τη ροή του αίματος στις αρτηρίες του πέους σας, έτσι ώστε ο ιστός παραμένει υγιής.Η στύση μπορεί να παρομοιαστεί με ένα αθλητικό αντανακλαστικό: όσο περισσότερο το εκπαιδεύεται τόσο πιο καλά εκτελείται.

11. Αυξάνει το προσδόκιμο του χρόνου ζωής.

Μια υγιής καρδιά, δυνατότεροι μύες, αύξηση της κυκλοφορίας του οξυγόνου,μείωση του στρές και η ευτυχία είναι μερικοί από τους παράγοντες που προσθέτουν ζωή στα χρόνια και ως εκ τούτου – χρόνια στη ζωή σας

12. Υγιέστερο σπέρμα.

Αντικαθιστά τα παλιά σπερματοζωάρια από τους όρχεις, την επιδιδυμίδα και τις σπερματοδόχες κύστεις.

Πηγή: youweekly.gr

Πώς να λέμε «όχι» .!!!

Ποιος από εμάς δεν έχει βρεθεί σε ιδιαίτερα δυσάρεστη θέση επειδή αναγκάστηκε να πει «ναι», ενώ στην πραγματικότητα ήθελε να αρνηθεί αυτό που του πρότειναν ή του ζήτησαν;

Συμβαίνει συχνά και σε πολλούς από εμάς. Το σκεφτόμαστε, είναι στην άκρη της γλώσσας μας, το θεωρούμε δικαιολογημένο, αλλά δεν μπορούμε να το ξεστομίσουμε. Ο λόγος για τη μικρή αυτή λεξούλα με τα 3 γράμματα, το «όχι», που δεν μπορούμε να πούμε στο συνάδελφο που απαιτεί να κάνουμε κάτι που δεν ανήκει στις αρμοδιότητές μας, στο φίλο που μας ζητά δανεικά και αγύριστα, στο πολυέξοδο παιδί μας που εκφράζει ακόμα μία επιθυμία του... Εμείς, παρά τη διαφωνία μας, δεν μπορούμε να αρνηθούμε και να βάλουμε ένα όριο στο τι μπορούμε και θέλουμε να κάνουμε και τι όχι. Το αποτέλεσμα είναι να νιώθουμε ότι δεν ορίζουμε τη ζωή μας και ότι έχουμε γίνει θύματα των άλλων. Η λύση; Να μάθουμε να λέμε «όχι» όταν πρέπει. Εύκολο να το λέμε, δύσκολο να το κάνουμε όμως. Ιδού κάποιοι πρακτικοί τρόποι για να μάθουμε επιτέλους να αρνούμαστε ό,τι δεν θέλουμε.

Γιατί δυσκολευόμαστε να πούμε «όχι»:
Επειδή: 

•  Δεν έχουμε μάθει να διεκδικούμε τα όσα θέλουμε ή δεν θέλουμε, με αποτέλεσμα να υιοθετούμε μιαν απόλυτα παθητική συμπεριφορά, που μας οδηγεί στο να συναινούμε σε όλα όσα μας ζητούν και προτείνουν, ακόμα και όταν δεν συμφωνούμε. 
•  Θεωρούμε ότι θα μας κακοχαρακτηρίσουν, θα μας θεωρήσουν αγενείς ή ακόμα και κακούς ανθρώπους. 
• Πιστεύουμε ότι, όταν λέμε συνέχεια «ναι», θα μας αποδεχτούν και θα μας αγαπήσουν περισσότερο οι άλλοι. 
• Φοβόμαστε ότι όλα θα καταστραφούν και θα καταρρεύσουν, ακόμα και με την παραμικρή -έστω και αν είναι απολύτως δικαιολογημένη- άρνησή μας. 
• Δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε και να πληγώσουμε τόσο τους φίλους, τους αγαπημένους και τους συγγενείς μας, όσο και τους αγνώστους. 

Μαθήματα άρνησης σε 7 βήματα: 

1.  Κατ' αρχάς, ας γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα όριά μας. Έτσι, θα ξέρουμε μέχρι πού θέλουμε να λέμε «ναι» και μέχρι πού «όχι». 
2. Ας μη βιαζόμαστε να απαντήσουμε Για παράδειγμα, μια φίλη μας, απρόσεκτη οδηγός, μας ζητάει να της δανείσουμε το αυτοκίνητό μας για ένα Σαββατοκύριακο. Μπορούμε να της πούμε ότι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο για να το σκεφτούμε. Αυτό θα μας βοηθήσει να αρνηθούμε ευγενικά και αφοπλιστικά, αποφεύγοντας το να μιλήσουμε επιθετικά. Ακόμη, όμως, κι αν δεν είμαστε σίγουροι ευθύς εξαρχής για την απάντησή μας, αν πάρουμε το χρόνο μας, μπορούμε να φτιάξουμε έναν κατάλογο με τα θετικά και τα αρνητικά και έτσι να πάρουμε την απόφαση του «ναι» ή του «όχι». 
3. Ας εκπαιδευτούμε. Για παράδειγμα, ο διευθυντής μάς ζητάει να μείνουμε 1 ώρα παραπάνω στη δουλειά, το ίδιο απόγευμα που έχουμε αγοράσει εισιτήρια για το θέατρο. Αυτή είναι η ευκαιρία μας να πούμε επιτέλους «όχι». Δεν θα μας απολύσει -όταν είμαστε κατά τα άλλα συνεπείς- για μία μόνη και τόσο δικαιολογημένη άρνηση. Αυτού του είδους οι συγκυρίες είναι πολύ καλές ευκαιρίες για να εξασκηθούμε στην άρνηση, αλλά και για να συνειδητοποιήσουμε ότι με το «όχι» μας δεν καταστράφηκε ο κόσμος. 
4. Ας πιστέψουμε στον εαυτό μας Για παράδειγμα, πέρυσι οργανώσαμε το πάρτι της κολλητής μας, φέτος, όμως, δεν έχουμε τέτοια διάθεση. Ας το αρνηθούμε ευγενικά. Δεν πρόκειται να χάσουμε τους φίλους μας για κάτι τέτοιο. Σίγουρα, πάντως, θα κερδίσουμε τον αυτοσεβασμό μας. 
5. Ας κάνουμε μια εναλλακτική πρόταση Για παράδειγμα, μας καλούν οι γονείς μας για να φάμε όλοι μαζί στο σπίτι τους την Κυριακή, αλλά εμείς έχουμε αποφασίσει ότι αυτή την Κυριακή θα κάτσουμε στο κρεβάτι μας να χουζουρέψουμε μέχρι αργά. Μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε κανονίσει κάτι άλλο και να τους προτείνουμε εναλλακτικά να πιούμε μαζί καφέ το απόγευμα. Έτσι, ούτε εκείνοι θα απογοητευτούν ούτε εμείς θα έχουμε τύψεις. 
6. Να δώσουμε συγχαρητήρια στον εαυτό μας Μπορέσαμε, επιτέλους, να προφέρουμε το πολυπόθητο «όχι». Πάντα πρέπει να είμαστε περήφανοι για την πρόοδό μας, ακόμα κι αν μας φαίνεται ελάχιστη. Έτσι, θα μπορέσουμε να φτάσουμε σε υψηλότερα επίπεδα άρνησης. Σύντομα θα μπορούμε να λέμε «ναι» ή «όχι» ανάλογα με τις διαθέσεις και τις επιθυμίες μας. 
7. Να στηρίξουμε και να διατηρήσουμε το «όχι» μας Όταν παίρνουμε μια απόφαση, πρέπει να την εφαρμόζουμε με σταθερότητα και συνέπεια, ώστε να τη συνειδητοποιήσουν και να τη σεβαστούν και οι άλλοι. 

Το «όχι» στα παιδιά μας:

• Ανάλογα με την ηλικία και την προσωπικότητα του παιδιού... Το πώς θα πούμε «όχι» σε ένα παιδί εξαρτάται κατ’ αρχάς από την ηλικία του και το πόσο μπορεί να κατανοήσει και να σεβαστεί τους κανόνες μας. Ήδη από τη στιγμή που τα μωρά επικοινωνούν, αφού γίνουν 10 με 12 μηνών, μπορούν να καταλάβουν το «όχι» από το ύφος μας. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι πρέπει να είμαστε εξαιρετικά αυστηροί ή να φωνάζουμε. Χρειάζεται απλώς να επιλέξουμε με ποια πράγματα δεν συμφωνούμε και έπειτα με σταθερό ύφος να τα απαγορεύσουμε. Από την άλλη πλευρά, σημαντικό ρόλο όσον αφορά το πώς θα πούμε το «όχι» παίζει και η προσωπικότητα του παιδιού, αν δηλαδή δέχεται κανόνες, αν είναι προτιμότερο να το αφήσουμε να δοκιμάσει λίγο το απαγορευμένο και να το απομυθοποιήσει στη συνέχεια ή αν είναι από τα παιδιά που χρειάζονται ειδικό χειρισμό. 
• Με συγκεκριμένους και σαφείς κανόνες... Οι κανόνες και τα όρια της κάθε οικογένειας (που έχουν να κάνουν με την εύρυθμη λειτουργία της, αλλά και την ασφάλεια και την υγεία του παιδιού) πρέπει να είναι σαφή, προκαθορισμένα και συμφωνημένα από τους 2 γονείς (είναι σκόπιμο να έχουμε προαποφασίσει και να έχουμε κοινή πολιτική όσον αφορά το αν θα επιτρέπουμε ή όχι κάτι στο παιδί μας). Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι πολλοί γονείς λέμε στην αρχή σε όλα «ναι», μετά κουραζόμαστε, φτάνουμε στα όριά μας και αρχίζουμε να λέμε «όχι» με άσχημο τρόπο και χάνοντας το μέτρο, με αποτέλεσμα να ερχόμαστε σε έντονη ρήξη με το παιδί. 
• Όριο και στα υλικά αγαθά... Για να μάθουμε στο παιδί μας ότι δεν μπορεί να έχει όλα όσα επιθυμεί, θα πρέπει να δώσουμε πρώτα εμείς το καλό παράδειγμα. Δεν μπορεί, δηλαδή, να το έχουμε πάρει μαζί μας στα ψώνια και να αγοράσουμε πάρα πολλά πράγματα για εμάς και για το παιδί τίποτα. Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να έχουμε προσυμφωνήσει πόσα και ποια πράγματα θα μπορεί να πάρει και να μην παρεκκλίνουμε. 

Η τιμωρία ως συνέπεια του κανόνα:

Πριν σπεύσουμε να τιμωρήσουμε το παιδί μας, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι μπορεί να μην υπακούει στο «όχι» μας επειδή δεν το καταλαβαίνει, οπότε και χρειάζεται να του το εξηγήσουμε. Μέχρι την ηλικία του 1,5 έτους, το παιδί δεν κάνει τίποτε με δόλο, οπότε και δεν είναι σκόπιμο να το τιμωρούμε. Στη συνέχεια, η τιμωρία θα πρέπει να είναι μέρος-συνέπεια του κανόνα και να έχει ξεκαθαριστεί και συμφωνηθεί από την αρχή. Αν, για παράδειγμα, το παιδί μας χτυπάει με ένα παιχνίδι άλλα παιδιά, καλό είναι να του εξηγήσουμε γιατί δεν πρέπει να το κάνει και παράλληλα να του πάρουμε και το παιχνίδι, ως τιμωρία. Η τιμωρία, δηλαδή, δεν μπορεί να είναι ούτε το ξύλο, αλλά ούτε και η συναισθηματικoί εκβιασμοί, να του λέμε π.χ. «Δεν είσαι καλό παιδί», «Δεν σ’ αγαπάω». Η τιμωρία θα πρέπει να έχει τη λογική των συνεπειών. Δηλαδή, αν ένα παιδί σπάσει ένα πιάτο, θα πρέπει να βοηθήσει στο να μαζευτούν τα γυαλιά.

ΑΝΝΑ ΔΑΛΛΑ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΝ κ. ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ, MSc, ψυχολόγο υγείας με εκπαίδευση στη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική, διδάσκουσα στην Ακαδημία Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.

πηγή: www.vita.gr

~ Ευχές για Καλή Σχολική Χρονιά ~

Μέσα από το blog μου, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλα μας τα Ελληνόπουλα, Νηπιαγωγούς, Δάσκαλους, Καθηγητές μα και σε όλους τους παιδαγωγούς και κυριώς τους Ειδικούς,,, ο Κύριος να τους δώσει δύναμη να συνεχίσουν το ταξίδι της γνώσης και της διαπαιδαγώγησης,,,

Σε μία χρονιά δύσκολη από οικονομικές και εθνικές συγκυρίες,,, με αίτια αυτών είναι πρωτίστως πνευματικά και ηθικά,,, ο χώρος της παιδείας δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος,,, η ευθύνη των Εκπαιδευτικών είναι τεράστια όσο ποτέ άλλοτε,,, η ευθύνη της οικογένειας,,, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και όλων μας,,,

Στόχος του σχολείου ως θεσμού γενικότερα είναι να πλάσει ανθρώπους με ωραίο σώμα, καθαρό νου, δυνατή θέληση και σεβασμό για τον συνάνθρωπο,,, Ανθρώπους που θα κρίνουν και θα αποφασίζουν μόνοι το..υς για τα προβλήματα που προκύπτουν σε κάθε πλευρά της ατομικής και ομαδικής ζωής τους,,, Ανθρώπους ικανούς να μπορούν να εξασφαλίσουν οι ίδιοι με προσωπική εργασία τους υλικούς πόρους που χρειάζονται για την επιβίωση τους,,, διακρατώντας την αξιοπρέπεια τους,,, και πορευόμενοι έτοιμοι, μάχιμοι στην επίτευξη και πραγματοποίηση των δικών τους προσωπικών θέλω και επιθυμιών,,,

Είθε οι Αρετές της Αδούλωτης Μάνης (γενναιότητα-ντοπροσύνη-ευθύτητα) να γίνουν ασπίδα προστασία για όλους μας,,, παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς,,,

Εύχομαι εγκαρδίως καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες.

η υπογράφουσα
Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα

Μονογονέας είναι αυτός που μαλώνει και αυτός που αγκαλιάζει μαζί.!!!

• Να είσαι μόνος σου και στα δύσκολα αλλά και στα εύκολα.
• Να μην έχεις μια φωτογραφία με το παιδί σου, γιατί πολύ απλά μπορεί εκείνη τη στιγμή να μην υπάρχει κανένας για να σε βγάλει μαζί του. Στις ευτυχισμένες του στιγμές να είσαι εκεί. Μόνη σου.Στις δυστυχισμένες του στιγμές να είσαι εκεί για δύο.
• Να είσαι και ο καλός και ο κακός. Και αυτός που μαλώνει και αυτός που αγκαλιάζει.
• Να είσαι ο παράδεισος και η κόλαση μαζί.
• Να πηγαίνεις έξω μαζί του. Να μένεις μέσα μαζί του. Να μην έχεις κάποιον άνθρωπο να αφήσεις το παιδί. Να μην θυσιάζεις τον χρόνο του για ταλαιπωρίες. Να θυσιάζεις όμως τον χρόνο σου για τον δικό του.
• Να έχεις «εργένικο» σπίτι γιατί πολύ απλά θες όλο το σπίτι να έιναι ο χώρος του. Επίσης να έχεις και εργένικη κουζίνα.
• Μονογονέας είναι να κατεβάζεις διακόπτες και ρολά τις νύχτες γιατί δεν έχεις κάποιον να σε καταλάβει απόλυτα, αλλά την ημέρα με την πρώτη του καλημέρα να μπαίνει από παντού το φως.
• Μονογονέας είναι να είσαι όλος του ο κόσμος και το παιδί σου όλος ο δικός σου.
• Μονογονέας είναι να λείπεις από υποχρεώσεις και από «κοσμικά» γιατί απλά πάτε πακέτο και εκεί δεν ταιριάζει το «υπόλοιπο» πακέτο.
• Μονογονέας είναι να τσιρίζεις μέσα σου και έξω να χαμογελάς.

πηγή: http://singleparent.gr/

11 πράγματα που πρέπει να γνωρίζει ένας single γονιός,,,

• Είναι δύσκολο γιατί νιώθεις πώς κάτι λείπει. Κάτι δεν κάνεις σωστά. Δεν χρειάζεται να γεμίζεις τον εαυτό σου τύψεις και ενοχές.

• Είσαι αρκετά δυνατός για να μεγαλώσεις μόνος σου τα παιδιά σου.

• Προσπαθήστε να εξασφαλίσετε χρόνο για τον εαυτό σας. Είναι σημαντικός καθώς ένας single γονιός είναι πιο εύκολο να καταρρεύσει λόγω ευθυνών και υποχρεώσεων αφού δεν υπάρχει κάποιος να μοιραστεί το «βάρος».

• Μην περιμένετε τα παιδιά σας να συμπεριφερθούν ως ώριμοι ενήλικες επειδή είστε μόνοι σας σ΄όλο αυτό. Τα παιδιά είναι παιδιά και θα πρέπει να μείνουν στο ρόλο αυτό.

• Να είστε προετοιμασμένοι για το πως μπορεί να συμπεριφερθεί ο πρώην σας.

• Μην φοβηθείτε να ζητήσετε βοήθεια όταν το έχετε ανάγκη. Δεν είναι ένδειξη αδυναμίας.

• Θα εκπλαγείτε πόση ησυχία έχει το σπίτι όταν τα παιδιά πέσουν για ύπνο.

• Τα παιδιά όσο τέλεια και αν είναι η σχέση σας, πάντα θα αναρωτιούνται για το πού είναι ο άλλος γονιός.

• Ένας γονιός που είναι παρόν, επικοινωνεί ουσιαστικά και ποιοτικά με το παιδιά του, να ΄ναι σίγουρος ότι έχει θέσει γερές βάσεις στη μεταξύ τους σχέση.

• Είναι δύσκολο να κοιτάξεις την προσωπική σου ζωή. Σε αντιμετωπίζουν ως «ελαττωματικό».

• Να επενδύσετε σε ανθρώπους θετικούς που μπορούν να σας στηρίξουν.

• Να θυμάστε είστε μόνο ένας άνθρωπος, δεν γίνεται να τα κάνετε όλα τέλεια. Μην πιέζετε και αδικείτε τον εαυτό σας.

thoughts by Jenny 

Εκεί που ήσουνα,,, εκεί να μείνεις...!!!

Είναι ωραίο να συνεχίζεις την ζωή σου, μετά από ένα διαζύγιο. Μπορεί να μην συντροφεύεσαι, αλλά συνεχίζεις ως μαμά και μάλιστα, ως μαμά 2 σε 1.

Είναι υπέροχο να έχεις ένα παιδί και να το μεγαλώνεις με αγάπη, τόλμη και να μην κολλάς σε στερεότυπα και σε πικρόχολα σχόλια.

Είναι ωραίο να μαθαίνεις το παιδί σου να είναι ένας πρίγκιπας, ένας τζέντλεμαν, ένα υπέροχο πλάσμα.

Είναι ωραίο να κάνετε μαζί τα πάντα. Να μαγειρεύετε, να ταξιδεύετε, να διαβάζετε παραμύθια, να δημιουργείτε παραμύθια, να κατασκευάζετε, να ζωγραφίζετε, να παίζετε, να βλέπετε μαζί ταινίες, να χορεύετε μαζί, να τραγουδάτε και τόσα άλλα.

Ακόμα καλύτερο να εξομολογείστε συναισθήματα, να αγκαλιάζεστε, να γελάτε, να κλαψουρίζετε, να ονειρεύεστε.

Ξέρω είναι χρονοβόρο, κουραστικό, υπάρχουν μέρες που αυτό το «απόλυτο μαζί» σε τσακίζει, σε νευριάζει σε πνίγει, γιατί δεν γίνεται να μην υπάρχει το μαζί όταν είσαι μονογονέας, Αλλά κάποιες φορές, είναι και μαγευτικό, ειδικά το ότι δεν έχεις χάσει ούτε μια στιγμή από το παιδί σου. Όμορφη ή άσχημη.

Υπάρχουν γονείς, και δεν τους κρίνω, που οι μόνες αναμνήσεις από τα παιδιά τους είναι οι σχολικές γιορτές, κάποιο νοσοκομείο/ αρρώστια, κάποια χαρά, κάποια λύπη. Υπάρχουμε και εμείς, που το παιδί είναι προέκταση μας. Που από το 24ωρο έχουμε ένα 4ωρο δικό μας. Αυτό που πάνε στο σχολείο…..

Είμαι μονογονέας εδώ και 3,5 χρόνια από τα 5,5 χρόνια που έχω το παιδί μου. Ούτε πολλά χρόνια, ούτε λίγα. Είμαι όμως 100% μονογονέας. Και οικονομικά και συναισθηματικά. Από τότε μέχρι σήμερα, ο «άλλος» γονέας όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς, συνολικά το παιδί μου, παιδί του, παιδί μας……του έχει μιλήσει στο τηλέφωνο 5 φορές και το έχει δει 3. Θες να κάνω και αυτό 5 για να είναι στρογγυλό; Μέσα σε 3,5 χρόνια. Λες και είναι ο χαμένος συγγενής από την Αμερική….

Δεν γνωρίζει τις συνήθειες του, τις φοβίες του, τι του αρέσει και τι όχι, πως κοιμάται, αν πλένεται μόνος του, πως πίνει το γάλα του, τι ποίημα είχε στο σχολείο. Και πόσα ακόμα…. Μπορεί να θέλει, μπορεί όχι.

Στη μια φορά όμως που θα μιλήσει ή θα έρθει, θα πετάξει ένα «Σε αγαπώ πολύ», που δυστυχώς ο μικρός, ακόμα είναι σε ηλικία που το πιστεύει και τον χαροποιεί, θα φέρει 2 σοκολάτες και 1 γλειφιτζούρι, θα κάτσει 2 ώρες….. και μετά του χρόνου τώρα. Για αυτές τις 2 ώρες, θα κάνω να τον «επαναφέρω» 3 μέρες. 3 μέρες με φωνές και κλάματα.

Πώς να γεμίσεις μια καρδιά με 2 ώρες τον χρόνο. Μια καρδιά γεμάτη αγάπη αλλά με ένα μόνιμο κενό. Πώς να το ξανά-θεραπεύσεις το τραύμα της απώλειας με το ετήσιο 2ωρο;

Και σε σένα, μπαμπά, λέμε τώρα, του παιδιού ΜΟΥ, γιατί θέλει λίγο παραπάνω προσπάθεια για να είναι και σου, πέρα από το DNA ……Εκεί που ήσουνα, εκεί να μείνεις.

πηγή: singleparent.gr

Όταν οι γονείς δεν στηρίζουν τη μονογονεϊκή οικογένεια των παιδιών τους....

Η άφιξη ενός νέου μωρού είναι δώρο ζωής και ως έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο καθένας από εμάς έχει υπάρξει παιδί και θα επιθυμούσε να έχει βρεί περισσότερη αγάπη, στοργή, οικογενειακή συνοχή και αρμονία.Ότι και αν έχει συμβεί πιο πρίν το παιδί έχει ανάγκη και επιθυμεί να είναι πλήρως και ανιδιοτελώς αποδεκτό από τους ανθρώπους της οικογένειας του

Προκειμένου να επιτύχει τους βασικούς αναπτυξιακούς στόχους της πρώιμης βρεφικής και παιδικής ηλικίας, το παιδί θα επιθυμούσε να έχει σύμμαχο και τους δύο γονείς τους οποίους έχει ανάγκη για αυτό .Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η μονογονεϊκή οικογένεια δε θα του επιτρέψει να πετύχει τους στόχους αυτούς. Η μονογονεϊκή οικογένεια θα μπορέσει να του προσφέρει ευνοϊκό, πρόσφορο και ασφαλές περιβάλλον εφ’όσον ο/η γονέας της είναι καλά συναισθηματικά. Αν ο γονέας δεν είναι καλά συναισθηματικά τότε αυτό θα έχει απήχηση στο παιδί, το οποίο δε θα είναι σε θέση να περάσει ομαλά τα εξελικτικά στάδια των πρώτων χρόνων της ζωής μ’αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει αργότερα πολύ σημαντικές δυσκολίες στη ολοκλήρωση της προσωπικότητας του.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν την βαρύτητα του ρόλου του γονέα μιας μονογονεϊκής οικογένειας. Πως όμως ένας γονιός είναι ισχυρός συναισθηματικά και γίνεται καλός γονιός;

Μα αν βίωσε στη βρεφική και παιδική του ηλικία αυτό που έχει ανάγκη και επιθυμεί το νέο μέλος της οικογένειας του! Αν συμβαίνει αυτό τότε είναι πολύ πιθανό το νέο μωρό να αγαπηθεί και να στηριχτεί επαρκώς απ’τη νέα του οικογένεια. Σ’αυτή βέβαια την περίπτωση ο παππούς και η γιαγιά είναι πολύ πιθανό να στηρίξουν τον γονέα που το έχει ανάγκη και έτσι να αντισταθμίσουν την έλλειψη του άλλου γονέα σε σημαντικό βαθμό.Εδώ είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του φύλου που λείπει και καλό θα ήταν οι γονείς να εμπλακούν σε μια συμβουλευτική διαδικασία για τη στήριξη της οικογένειας .

Είναι όμως αρκετές οι περιπτώσεις όπου ο γονέας μιας μονογονεϊκής οικογένειας αντιμετωπίζει πρόσθετα εμπόδια στο δύσκολο έργο του από τη μη στήριξη των δικών του ανθρώπων στο ρόλο αυτό που αναλαμβάνει. Αν δεν υπάρχει αυτή η στήριξη (ένδειξη συνήθως ότι δεν υπήρχε και στα πρώιμα παιδικά του βιώματα) τότε θα επιφορτιστεί με ένα τεράστιο βάρος το οποίο αναγκαστικά θα μετατοπιστεί στο παιδί. Μ’αλλα λόγια το παιδί θα είναι ζορισμένο και φορτωμένο από τα πρώτα χρόνια της ζωής πράγμα το οποίο θα έχει σημαντικές αρνητικές συνέπειες για την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Εδώ κρίνεται απαραίτητη η συμβουλευτική και ψυχοθεραπευτική ενίσχυση των γονέων καθώς και του παππού και της γιαγιάς των οποίων ο ρόλος είναι ιδιαίτερα πλέον σημαντικός.Οι γονείς του γονέα μονογονεϊκής οικογένειας είναι στην ουσία και αυτοί γονείς των παιδιών της οικογένειας και των προηγούμενων και θα πρέπει να ευαισθητοποιηθούν σ’αυτό τον ιδιαίτερο ρόλο που τους επιφυλάσσει η μοίρα(στον βαθμό που είναι το μέγιστο εφικτό βέβαια) ο οποίος δεν έχει μόνο υποχρεώσεις αλλά και σημαντικά οφέλη. Όσο καλύτερα μεγαλώνει ένα παιδί έχοντας τη στήριξη και την αγάπη των προσώπων του περιβάλλοντος του, τόσο περισσότερο χαρούμενοι και ευτυχισμένοι θα είναι και οι δικοί του άνθρωποι αφού θα τους ανταμείβει συνεχώς για αυτό που του δίνουν.

Αρκετές είναι οι περιπώσεις όπου ο παππούς και η γιαγιά δε στηρίζουν τον γονέα μονογονεικής οικογένειας. Καλό και απαραίτητο θα ήταν σ’αυτή την περίπτωση να γίνει μια διερεύνηση των σχέσεων και των συναισθημάτων που αναπτύσσονται σ’αυτήν τη κατάσταση ώστε να βοηθηθούν όλοι και να ακακουφιστεί και η ψυχική υγεία των παιδιών. Η ίδια παρέμβαση κρίνεται σκόπιμη και στην περίπτωση που ο ίδιος ο γονέας απομονώνει τους δικούς του γονείς και τους δυσκολεύει στο να τον βοηθήσουν.

Το παιδί απ΄την πρώτη στιγμή αντιλαμβάνεται ποιους έχει σύμμαχους και ποιους όχι. Τους αγαπάει βέβαια όλους αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε γνωρίζει τι συμβαίνει στον άμεσο περίγυρο του. Έτσι λοιπόν ο γονέας θα πρέπει να έχει υπόψη του αυτή την ικανότητα του παιδιού και να απαντάει σε τυχόν ερωτήσεις του για τη γιαγιά ή τον παππού που είναι απών/ούσα από το σπίτι ή απορρίπτουν την οικογένεια με τρόπο που να μην είναι ψεύτικος (για να μη δώσει διπλό μήνυμα στο παιδί) αλλά και ούτε να περιγράψει ακριβώς μία άσχημα κατάσταση την οποία δεν έχει και ανάγκη το παιδί να γνωρίζει πλήρως. Μπορεί για παράδειγμα να δώσει στο παιδί, απαντήσεις του τύπου : «η γιαγιά/παππούς είναι αυτό το καιρό μακριά μας για τους δικούς τους λόγους αλλά ίσως στο μέλλον να είναι διαφορετικά τα πράγματα», ή «φαίνεται να τους απασχολούν κάποια άλλα θέματα αυτή τη περίοδο» και πάντα με ενθάρρυνση και προτροπή στο παιδί να εκφραστεί ελεύθερα για το πώς νιώθει σχετικά με αυτό το γεγονός, τι αισθάνεται, φαντάζεται κτλ. Εδώ θα πρέπει να δοθεί χώρος και χρόνος από το γονέα στην έκφραση των δυσάρεστων κυρίως συναισθημάτων του παιδιού που είναι λογικό να υπάρχουν . Έτσι θα βελτιωθεί και η σχέση μεταξύ παιδιού και γονέα.

Σωτήρης Παπαλάμπρος
Παιδοψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

πηγή: singleparent.gr

Happy FATHER'S day .!!!

Αφορμή της ημέρας,,, χρόνια καλά για όλους εκείνους τους μπαμπάδες που τιμούν με ψυχή και σώμα τον ύψιστο ρόλο τους ως ΠΑΤΈΡΑ,,, και Ιδιαίτερα σε εκείνους τους Μόνους Πατεράδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους σαν πατέρας και μητέρα μαζί,,, αλλά και σε εκείνες τις μητέρες που "φορούν" το ρόλο του πατέρα προσπαθώντας να καλύψουν το κενό της απουσίας με τον πιο δυνατό τρόπο,,,

κι αν μιλάμε για εμπορικές εορτές,,, το να πούμε μία γλυκειά ευχή,,, ή να δώσουμε μία αγκαλιά,,, δεν είναι,,, ας το κάνουμε,,,

Καλή και Ευλογημένη Κυριακή.!!!


η υπογράφουσα
Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα

14 μύθοι και αλήθειες για τα μοναχοπαίδια

Για όποιον λόγο κι αν αποφασίσατε να αποκτήσετε ένα μόνο παιδί, το μόνο σίγουρο είναι ότι το λατρεύετε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο! Ξέρετε, όμως, ότι το γεγονός πως είναι μοναχοπαίδι μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίον μεγαλώνει, καθώς και την προσωπικότητά του; Με τον ίδιο τρόπο που και η σειρά γέννησης ανάμεσα στα αδέλφια επηρεάζει τον χαρακτήρα τους, έτσι και τα μοναχοπαίδια εμφανίζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Όχι, τα μοναχοπαίδια δεν είναι απαραίτητα κακομαθημένα και εγωκεντρικά. Ούτε, όμως, είναι όλα τους πιο ώριμα για την ηλικία τους. Ξεχωρίζουμε, βάσει επιστημονικών μελετών, μύθους από αλήθειες και καταλήγουμε στα πραγματικά στοιχεία που κάνουν το μοναχοπαίδι σας τόσο ξεχωριστό!

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια νιώθουν μοναξιά.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια δεν νιώθουν μοναξιά –ιδιαίτερα όταν είναι μικρά και πηγαίνουν σχολείο.

Ίσως να νιώθουν σχετική μοναξιά στην εφηβεία, μια περίοδος κατά την οποία το παιδί έτσι κι αλλιώς συχνά κλείνεται στον εαυτό του, και ίσως να νιώσουν ξανά έτσι σε μεγάλη ηλικία, όταν «φύγουν» οι γονείς. Από την άλλη, ακριβώς επειδή έχουν περάσει πολλές ώρες μόνα τους, όχι μόνο δεν φοβούνται την μοναξιά, αλλά έχουν βρει και τρόπους για να διασκεδάζουν χωρίς απαραίτητα την παρουσία άλλων!

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια έχουν συσσωρευμένες «δυνάμεις».

Είναι λογικό τα μοναχοπαίδια να είναι κατά κανόνα πιο ικανά άτομα (το επιβεβαιώνουν και οι επιστήμονες), με την έννοια ότι, ανεξάρτητα από το εισόδημα ή το είδος εργασίας τους, οι γονείς τους έχουν περισσότερο χρόνο, ενέργεια αλλά και χρήματα για να επενδύσουν σε αυτά. Έτσι, καθώς έχουν όλη την προσοχή των γονιών τους, τα μοναχοπαίδια συνήθως πετυχαίνουν πιο εύκολα, πιο υψηλούς στόχους, είναι πιο έξυπνα και έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια είναι εγωιστές.

Αλήθεια: Η πραγματικότητα είναι ότι τα μοναχοπαίδια είναι εξίσου γενναιόδωρα με όσα παιδιά έχουν αδέλφια, ενώ ταυτόχρονα σέβονται ιδιαιτέρως τους ανθρώπους γύρω τους. Για την ακρίβεια, δίνουν μεγάλη σημασία στις σχέσεις τους με τους άλλους, καθώς γι'αυτούς είναι πολύτιμες. Γι'αυτό και γίνονται ιδιαιτέρως πιστοί φίλοι, αφού θεωρούν τους κολλητούς τους αδέλφια τους. Για κάποιον λόγο, ωστόσο, οι ερευνητές δεν έχουν πειστεί ακόμα και συνεχίζουν να διερευνούν αν γίνεται τα μοναχοπαίδια να μην είναι εγωιστές.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια δεν διαφέρουν πολύ από τα μεγαλύτερα παιδιά.

Όπως τα μεγαλύτερα παιδιά μιας οικογένειας, έτσι και τα μοναχοπαίδια τείνουν να είναι πιο συντηρητικά και ώριμα. Ωστόσο, μοιάζουν και με τα μικρότερα παιδιά μιας οικογένειας, στο ότι είναι καινοτόμα.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα.

Αλήθεια: Δεν είναι περισσότερο κακομαθημένα από οποιοδήποτε άλλο παιδί και ο λόγος είναι απλός.

Οι γονείς που έχουν την οικονομική δυνατότητα θα προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, όσα κι αν είναι αυτά. Οι γονείς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για «τα πάντα», θα προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι μπορούν, επίσης όσα κι αν είναι αυτά!

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια τείνουν να έχουν καλύτερη εκπαίδευση.

Σε συνέχεια των παραπάνω, μελέτες έχουν δείξει ότι λόγω της παραπάνω προσοχής των γονιών, τα μοναχοπαίδια τείνουν να γίνονται καλύτεροι μαθητές και να πετυχαίνουν σε υψηλόβαθμες σχολές. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι όσοι έχουν αδέλφια δεν έχουν τις ίδιες επιτυχίες, όμως αναλογικά έχει βρεθεί ότι τα μοναχοπαίδια τα πάνε καλύτερα σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια δεν είναι ευπροσάρμοστα.

Αλήθεια: Όλες οι μελέτες που έχουν γίνει σε σχολεία δείχνουν πως όλα τα παιδιά που κοινωνικοποιούνται στο σχολικό περιβάλλον έχουν τις ίδιες ικανότητες προσαρμογής.

Αλήθεια: Τα μοναχοπαίδια είναι υπερ-προστατευμένα.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι γονείς που έχουν μοναχοπαίδια θα τους συμπεριφέρονται σα να είναι μωρά. Αυτό είναι ταυτόχρονα χαριτωμένο αλλά και καταπιεστικό.

Αλήθεια: Όταν το λένε (ότι είναι μοναχοπαίδια), συχνά εισπράττουν ενοχλητικά σχόλια.

...όπως «Έλα; Δεν σου φαίνεται!» ή χειρότερα «ε, έτσι εξηγείται!». Φαίνεται, λοιπόν, πως τα στερεότυπα στις κοινωνίες... καλά κρατούν!

Αλήθεια: Από τις αρχές της δεκαετίας του '60 μέχρι σήμερα τα μοναχοπαίδια έχουν αυξηθεί.

Για την ακρίβεια, τα τελευταία 50 χρόνια οι οικογένειες με ένα παιδί έχουν διπλασιαστεί σε 1 στις 5. Οι λόγοι είναι κυρίως οικονομικοί, ενώ παίζει ρόλο και η πλήρης ένταξη της γυναίκας στην αγορά εργασίας. Όπως και να έχει, αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχουν ΚΑΙ πρακτικοί λόγοι που κάποιοι επιλέγουν να αποκτήσουν ένα μόνο παιδί –δεν είναι από καπρίτσιο!

Μύθος: Τα μοναχοπαίδια θέλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής.

Αλήθεια: Κάποια μοναχοπαίδια μπορεί να έχουν αυτή την ανάγκη, έχοντας συνηθίσει να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής των μεγάλων. Κάποια άλλα, όμως, ακριβώς επειδή έχουν κουραστεί να βρίσκονται στο επίκεντρο, προτιμούν στις κοινωνικές εκδηλώσεις να αποσύρονται. Έχει, φυσικά, να κάνει με τον χαρακτήρα τους και μόνο!

Αλήθεια: Δεν έχουν κάποιον με κοινές παιδικές αναμνήσεις.

Γεγονός είναι ότι όταν τα μοναχοπαίδια θέλουν να θυμηθούν κάποιο συμβάν από τα παιδικά τους χρόνια, δεν έχουν κάποιον για να ρωτήσουν. Αυτή την ανάγκη θα την κάλυπταν ιδανικά τα μεγαλύτερα αδέρφια. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι δεν έχει νόημα ούτε τους γονείς τους να ρωτήσουν, καθώς το πιθανότερο είναι ότι θα τους δώσουν μια διαστρεβλωμένοι εκδοχή της ιστορίας (οι γονείς έχουν το «ταλέντο» να θυμούνται στιγμιότυπα από τα παιδικά χρόνια των παιδιών τους όπως εκείνοι θέλουν).

Μύθος: «Είναι λάθος να κάνεις ένα μόνο παιδί».

Αλήθεια: Δεν υπάρχει καμία μελέτη που να αποδεικνύει ότι υπάρχουν σωστές και λάθος οικογενειακές επιλογές. Κι αν σας έχουν ήδη δημιουργηθεί τύψεις ότι θα γίνετε κάποτε βάρος στο μοναχοπαίδι σας, φροντίστε όσο ακόμα είναι μικρό να το «δυναμώσετε» έτσι ώστε αυτό να μην συμβεί ποτέ.

Αλήθεια: Τελικά, δεν μπορείς να βάλεις όλα τα μοναχοπαίδια στο ίδιο «καζάνι».

Υπάρχουν μοναχοπαίδια πολύ κοινωνικά και μοναχοπαίδια πολύ εσωστρεφή. Υπάρχουν μοναχοπαίδια «κολλημένα» με τους γονείς τους και μοναχοπαίδια που κάνουν νωρίς την «επανάστασή» τους και αυτονομούνται. Μάλιστα, δύο τόσο διαφορετικά μοναχοπαίδια, δεν αποκλείεται να γίνουν ζευγάρι μια μέρα και να αποκτήσουν... ένα μόνο παιδί!

Το σίγουρο είναι ότι καμία έρευνα ή μελέτη δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα ερωτηματολόγιο για να βγάλει τόσο ασφαλή πορίσματα για την προσωπικότητα του μοναχοπαιδιού, τα οποία να καταλήξουν να αποτελούν και στερεότυπα!

Τα παραπάνω παιδιά φέρνουν την ευτυχία;

Τελικά, αυτό που έχει νόημα να σκεφτούν οι γονείς πριν πάρουν την απόφαση να αποκτήσουν περισσότερα από ένα παιδιά είναι: Πρώτον, θα γίνει το παιδί μας πιο χαρούμενο αν αποκτήσει αδέλφια; Και δεύτερον, εμείς θα γίνουμε πιο χαρούμενοι;

Μετά από μελέτη του αναφορικά με το μέλλον της γονιμότητας των ανθρώπων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Pennsylvania, Samuel Preston, κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο -απρόβλεπτο- συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι γονείς ερωτεύτηκαν τόσο παράφορα το πρώτο παιδί τους που ήθελαν σύντομα να αποκτήσουν και δεύτερο. Άλλοι, πάλι, γονείς που αποφασίζουν να αποκτήσουν ένα μόνο παιδί λένε ότι «αν μπορούσα να ξαναγεννήσω ακριβώς το ίδιο παιδί, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά η ευτυχία του να είμαι μητέρα, έχει να κάνει με το ότι είμαι η ΔΙΚΗ ΤΟΥ μητέρα!». Οι δε κοινωνιολόγοι καταλήγουν εδώ και χρόνια στο συμπέρασμα ότι η απόκτηση ενός μόνο παιδιού προσφέρει την ικανοποίηση του να γίνεται κανείς γονιός, χωρίς την υπερπροσπάθεια που απαιτεί το μεγάλωμα περισσότερων από ένα παιδιών.

Η τελική απόφαση, φυσικά, ανήκει στο κάθε ζευγάρι, το οποίο μάλιστα -όσο, τουλάχιστον, η φύση το επιτρέπει- έχει κάθε δικαίωμα, κάποια στιγμή, να αλλάξει γνώμη!

πηγή: http://www.mama365.gr/
γράφει η Έλενα Μπούλια

Επειδή είμαι μαμά…

…Πηγαίνω στο μπάνιο αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή.

…Έχω πάντα εφεδρικές πάνες στην τσάντα μου.

…Μπορώ να ταίζω δύο ανθρώπους ταυτόχρονα.

… Κάθε βράδυ τρώω το λιγότερο δέκα κλωτσιές από δυο μικρά ποδαράκια.

…Ξέρω ότι τα παιδιά (μου) κάνουν τον κόσμο πιο όμορφο.

…Δεν έχω ξυπνήσει μετά τις 7 τα τελευταία 7 χρόνια.

…Θεωρώ ότι μια βόλτα μόνη στο super market είναι για μένα σαν…διακοπές.

… Ξέρω ότι υπάρχουν φανταστικοί φίλοι ακόμη κι αν δε μπορώ να τους δω.

…Ψωνίζω τα πάντα από ένα εμπορικό κέντρο, γιατί μόνο εκεί προλαβαίνω να πάω.

…Ξέρω ότι ακόμη και τα μικρότερα πλάσματα μπορούν να έχουν τη δική τους «μεγάλη» άποψη.

…Νιώθω τα πάντα πιο έντονα από ποτέ.

…Ξέρω ότι τα παιδιά με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.

… Κλαίω όταν κλαίνε τα παιδιά μου.

… Ξέρω ότι μπορώ να κάνω σκληρά πράγματα.

…Έχω πλέον μια εξαιρετικά ευαίσθητη ακοή.

…Ξέρω πόσο σημαντική είναι μια μυστική κρύπτη για τις σοκολάτες.

…Καταλαβαίνω ποιο από τα παιδιά μου κατεβαίνει τη σκάλα, από τα βήματά του και μόνο.

… Φοράω φόρμα κάθε μέρα στο σπίτι (και έξω από το σπίτι).

…Ξέρω ότι δε θα άλλαζα τη ζωή μου για τίποτα στον κόσμο!

πηγή: http://www.imommy.gr/

Μία Γυναίκα Μονογονέας.!

Ας με συγχωρήσουν οι μπαμπάδες μονογονείς αλλά το συγκεκριμένο ποστ θα είναι αποκλειστικά για τις γυναίκες μονογονείς - να ευλογήσω λίγο τα γένια μου.

Τι είναι λοιπόν μια γυναίκα μονογονέας;

Καταρχήν είναι μια γυναίκα μόνη που μεγαλώνει παιδί ή παιδιά. Αυτό από μόνο του ακούγεται σαν τους άθλους του Ηρακλή.

Είναι συνήθως εκείνη που το παίζει αντράκι και σκληρό καρύδι ή τουλάχιστον αυτό αφήνει να δουν οι άλλοι. Τα βράδια είναι συνήθως μοναχικά και το διπλό κρεβάτι είναι ένας μεγάλος εφιάλτης. Αλλά υπάρχουν πολλά βράδια που έχει σύντροφο, τα δάκρυα της και τον θυμό της για τις αναποδιές της ζωής.

Αν και όλη την μέρα τρέχει να προλάβει υποχρεώσεις και ξέρει ότι πρέπει να τα βγάλει πέρα με τον οποιοδήποτε τρόπο και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να χάλασε η βρύση στο σπίτι μπορεί να την τρομοκρατήσει.Βέβαια κατά διαστήματα αναγκαστικά κάνει τον υδραυλικό ή τον ηλεκτρολόγο χωρίς να έχει ιδέα όμως τις περισσότερες φορές για το τι ακριβώς κάνει.

Συνήθως δεν ζητάει βοήθεια από τους άλλους γιατί δεν θέλει. Ίσως γιατί πιστεύει ότι έτσι δεν θα χάσει κανένα ίχνος από την δυναμική εικόνα που έχει πλάσει.Θέλει να στηριχθεί σε κάποιον αλλά σε ποιον;

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που πραγματικά ξέρει ότι μπορεί να γίνει ΘΗΛΥΚΟ αλλά την ίδια στιγμή αμφιβάλει αν είναι πλέον γυναίκα.

Το θέμα σχέση και σεξ είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της που είναι όμως σαν ένα βιβλίο που αρχίζεις να το διαβάζεις και μετά το παρατάς γιατί κάτι δεν σου αρέσει. Και αυτό γιατί συνήθως μετά από κάποια προσπάθεια να βρεις έναν σύντροφο οι ελπίδες πέφτουν στο κενό. Κάτι γιατί είσαι μητέρα με παιδί, κάτι γιατί δεν μπορείς να βγαίνεις όποτε σου γουστάρει, κάτι τα προβλήματα που δεν σε αφήνουν σε ησυχία. Και άντε να βρεις κάποιον να καταλάβει τι εστί μονογονεϊκότητα και να έχει διάθεση να σε στηρίξει και να προχωρήσετε μαζί. Οι έξοδοι περιορίζονται στους παιδότοπους και στα σούπερ μάρκετ οπότε το κεφάλαιο σχέση κλείνει με συνοπτικές διαδικασίες.

Πολλές φορές οι φίλοι και οι συγγενείς την έχουν απογοητεύσει με τις επικρίσεις τους και την στάση τους αλλά η ζωή συνεχίζεται και απλώς τους προσπερνάει.

Τα λάθη συνήθως αρκετά αλλά είναι δικά της λάθη και πολλές φορές εν γνώση της γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Αλλά όσα λάθη και αν έχει κάνει ακόμα περισσότερα είναι τα σωστά βήματα.

Υπάρχουν στιγμές πανικού που βλέπει τα πάντα να την προσπερνούν και αναρωτιέται που βρίσκεται.Και ο πανικός γίνεται μεγαλύτερος όταν αντιλαμβάνεται ότι η ζωή τρέχει και δεν περιμένει κανένα. Η μοναχικότητα πλέον έχει χτυπήσει την πόρτα και ίσως έχει στρογγυλοκαθίσει και μέσα στο σαλόνι.

Και εκείνες τις στιγμές έρχεται σαν αναλαμπή η σκέψη ότι έχει παιδί και σου δίνει απλώς ένα "χαστούκι" για να συνέλθεις και να συνεχίσεις. Γιατί απλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να συνεχίζεις.

Δεν έχει λύσεις για όλα αλλά που θα πάει θα τις βρει.

Τόσα πολλά συναισθήματα την κατακλύζουν θυμός,φόβος, χαρά, λαχτάρα που όμως είναι τόσο μπερδεμένα μεταξύ τους.

Κατά βάθος είναι μια μητέρα όπως όλες οι άλλες απλώς λίγο πιο extreme στις αντιδράσεις της και με μεγαλύτερες ανασφάλειες καιλίγο πιο περήφανη για τον εαυτό της που τα καταφέρνει μόνη της.

πηγή: http://inventivemommy.blogspot.gr/

Γράμμα αγάπης σε όλες τις Mόνες Mαμάδες εκεί έξω.!!!

Αν είσαι κι εσύ μια μόνη μαμά, να γιατί σ’ αγαπώ:

Σ’ αγαπώ που με το ένα χέρι κρατάς το παιδί και με το άλλο βγάζεις το πορτοφόλι σου στο ταμείο και ψάχνεις ψιλά για να πληρώσεις.

Σ’ αγαπώ που βγαίνεις από το σούπερ μάρκετ αγκαλιά με το παιδί, τις τσάντες, τη τσάντα σου και το χειριστήριο στο χέρι για να ανοίξεις το αυτοκίνητο.

Σε αγαπώ ακόμη περισσότερο όταν δεν έχεις αυτοκίνητο και κουβαλάς παιδί και ψώνια με το λεωφορείο.

Σ’ αγαπώ που, όποτε περνάς από σταθμό και εκείνη την ώρα έρχεται το τρένο, κατεβάζεις το παράθυρο και σταματάς δεξιά για να το δείξεις στο παιδί σου.

Σ’ αγαπώ που η πρώτη φορά που βγάζει το παιδί σου καινούριο δόντι, μπορεί να σε κρατήσει άγρυπνη όλη νύχτα.

Σ’ αγαπώ που μπορείς να μιλάς με μια φίλη σου και να διασκεδάζεις τρία παιδιά ταυτόχρονα.

Σ’ αγαπώ που όποτε βάζεις μπροστά το αμάξι, το CD Player παίζει ζουζούνια και “Mazoo and the Zoo” και δεν το βγάζεις ακόμη κι όταν έχεις μέσα συνάδελφο ή πελάτη. Σ’ αγαπώ ακόμη περισσότερο όταν σιγοτραγουδάς «Αρκούδα αρκούδα για μένανε τραγούδα».

Σ’ αγαπώ που ξέρεις σε ποιόν αρέσει το μπλε μπώλ για τα κορν φλέικς και σε ποιόν το κόκκινο και που δεν τα μπερδεύεις για να μην μαλώσουν τα παιδιά.

Σ’ αγαπώ που πάνω στη βιασύνη σου, φοράς τη μπλούζα σου ανάποδα το συνειδητοποιείς στην εξώπορτα αλλά δεν αλλάζεις για να προλάβεις να πάρεις το παιδί απ’ το σχολείο.

Σ’ αγαπώ που ρωτάς ποιος θέλει νερό και τουαλέτα πρίν πέσει για ύπνο. Σ’ αγαπώ περισσότερο όταν διαβάζεις παραμύθια και σε παίρνει ο ύπνος πρίν τα παιδιά.

Σ’ αγαπώ όταν λες “ναι” και σ’ αγαπώ περισσότερο για τη δύναμή σου να λες “όχι”.

Σ’ αγαπώ που κάνεις τα ίδια πράγματα κάθε μέρα κι όμως τα κάνεις να φαίνονται διαφορετικά και ξεχωριστά.

Σ’ αγαπώ που ανέχεσαι τη κακοποίηση και δεν χωρίζεις από φόβο ότι θα πληγώσεις τα παιδιά, άσχετα αν είναι λάθος.

Σ’ αγαπώ που βρήκες τη δύναμη να φύγεις από ένα δυστυχισμένο γάμο και παρ’ όλα αυτά να μιλάς στα παιδιά για τον πατέρα τους, με τα καλύτερα λόγια.

Σ’ αγαπώ που δίνεις όλο σου το μισθό στη μπέιμπι σίτερ για να κρατάει τα παιδιά επειδή φοβάσαι τι θα τα ταΐσεις αν χάσεις τη δουλειά σου.

Σ’ αγαπώ που είσαι πάντα έτοιμη να προστατέψεις τα παιδιά σου ακόμη κι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σ’ αγαπώ που έχεις βάλει τη προσωπική σου ζωή σε δεύτερη και σε τρίτη μοίρα για χάρη των παιδιών, ακόμη κι αν είναι λάθος.

Σ’ αγαπώ που είσαι σταθερή σ’ αυτά που πιστεύεις και ατρόμητη σε αυτά που πιστεύουν οι άλλοι για σένα.

Σ’ αγαπώ που κρύβεσαι στο μπάνιο για να κλάψεις και να μην σε δούν τα παιδιά.

Σ’ αγαπώ που επέλεξες να φύγεις από μία κακή σχέση ή να προχωρήσεις μετά από μια τραγική απώλεια, για να δώσεις ένα καλύτερο αύριο στα παιδιά σου.

Σ’ αγαπώ που εσύ είσαι το μέλλον!

πηγή: http://singleparent.gr/

Τιμώντας το Μεγαλείο της Μητρότητας.!!!

H γιορτή της Μητέρας,,, σήμερα.!!!
Ο πλανήτης τιμά το μεγαλείο της μητρότητας,,,
Τρεις λέξεις,,, ομορφιά, τρυφερότητα, και αγάπη,,,
Mια ύπαρξη που είναι πάντα εκεί να σε ακούσει,,, να σε βοηθήσει,,, να σε στηρίξει,,,
Που προσφέρει πάντα ανιδιοτελή αγάπη,,, και που τις έχουμε πολύ ανάγκη σε όποια ηλικία και να είμαστε,,,
Η μητέρα ήταν, είναι και θα είναι,,, ξεχωριστή για το παιδί, τον έφηβο, τον ενήλικα,,,
Σήμερα,,, ευκαιρία για να την τιμήσουμε,,, και να της δείξουμε πόσο πολύ την αγαπάμε,,,
Μία αγκαλιά,,, ένα φιλί,,, ένα λουλούδι,,, μία ζωγραφιά,,,

Ιστορία:
Η Γιορτή της Μητέρας, παγκόσμια γιορτή, έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γιορτή της άνοιξης,,, όπου λατρευόταν η Γαία,,, η μητέρα Γη,,, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων,,,
Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της,,, η Ρέα,,, σύζυγος του Κρόνου,,, μητέρα του Δία,,, και όλων των ολύμπιων θεών και που ήταν η θεά της γονιμότητας,,,
Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη,,, Γιορτή που γινόταν κάθε Μάρτιο,,,
Στην Αγγλία του 15ου – 16ου αιώνα μ.Χ. η τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής,,, είναι αφιερωμένη στις μητέρες και ονομάζεται Κυριακή της Μητέρας,,, Εκείνη τη μέρα,,, όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια,,, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν τη μέρα τους,,, μαζί με τις μητέρες τους,,,
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ,,, Δημιουργία της δασκάλας Ana Jarvis,,, από την Φιλαδέλφεια,,, Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907-1908 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας,,, Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας,,,

Στη χώρα μας γιορτάστηκε για 1η φορά στις 2 Φεβρουαρίου του 1929,,, θέλοντας να συνδυάσει τη Γιορτή της Μητέρας με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής,,, Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 60, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαίου,,, Έτσι, κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου έχει καθιερωθεί να γιορτάζουν οι μητέρες όλου του κόσμου και είναι μια γιορτή με συμβολικό χαρακτήρα,,,

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τον αγώνα,,, τον προσωπικό,,, είναι να ακούω την μονάκριβη ομορφοθυγατέρα μου,,, να με προσφωνεί Μανούλα της,,, Το πολυτιμότερο δώρο της ζωής μου,,, ( @mek_Pearl ) 

η υπογράφουσα
Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα
Υπ. Περιφερειακή Σύμβ. Πειραιώς
"ΑΝΑΤΡΟΠΗ στην Αττική"

Με λένε Έφη και με μεγάλωσε ο πατέρας μου......

Καλησπέρα σας και χίλια μπράβο στη σελίδα σας. Τη διαβάζω με ενδιαφέρον και πολλές φορές με στενοχώρια γιατί πράγματι οι περισσότεροι μπαμπάδες είναι αδιάφοροι. Εγώ σήμερα θα σας μιλήσω για τον δικό μου μπαμπά που είναι η εξαίρεση. Είναι αυτός που με μεγάλωσε που αφιέρωσε όλη του τη ζωή για να με κάνει ολόκληρη κοπέλα και που λίγες εβδομάδες μετά τον γάμο μου, έφυγε από τη ζωή.

Τη μητέρα μου δεν τη θυμάμαι καλά. Θυμάμαι μόνο πόσο στενοχωρημένος ήταν ο πατέρας μου, όταν μας εγκατέλειψε. Ήμουν 5 χρονών τότε και είχε γίνει σούσουρο στη γειτονιά, ο πατέρας μου έκανε ένα μήνα να βγεί από το σπίτι. Ερχόντουσαν οι αδερφές του, μας έφερναν φαγητό και μας φρόντιζαν και ύστερα κλείνονταν στο σαλόνι και μιλούσαν για την «καταραμένη σα δε ντρέπεται, μάνα είναι αυτή που αφήνει το παιδί της;». Είναι ασυνήθιστο και εξωφρενικό να αφήνει μια μητέρα το παιδί της και το καταλαβαίνω σήμερα που είμαι κι εγώ μητέρα. Ο καλός μου ο μπαμπάς όμως ό,τι κι αν έλεγαν οι αδερφές του, ό,τι κι αν έλεγε ο κόσμος, με όσο οίκτο κι αν τον κοιτούσαν δεν μίλησε ποτέ άσχημα για τη μητέρα μου. Ποτέ.

Κι έγινα όλος του ο κόσμος. Εκείνος με πήγε πρώτη φορά σχολείο και για μια εβδομάδα καθόταν στο προαύλιο από την αρχή μέχρι το τέλος του μαθήματος, για να μην νιώσω μόνη. Εκείνος πήγε σε παιδοψυχολόγο κρυφά από τους φίλους και τους συγγενείς και ρωτούσε πώς να μου φερθεί και τι να κάνει, σε μια εποχή που οι ψυχολόγοι ήταν λίγοι και όποιος πήγαινε θεωρούνταν τρελός. Εκείνος με έμαθε να γράφω και να διαβάζω, εκείνος μου σκούπισε τα δάκρυα όλα τα βράδια που ζητούσα τη μητέρα μου, εκείνος κοιμήθηκε στο προσκεφάλι μου όταν ψηνόμουν από τον πυρετό, εκείνος με έτρεξε στο Παίδων όταν με χτύπησε αυτοκίνητο, εκείνος ρωτούσε τους δασκάλους και έπαιρνε τους βαθμούς μου. Σ’ εκείνον έτρεξα όταν μου ήρθε περίοδος και ήταν η πρώτη φορά που τον άκουσα να λέει «Δεν είναι εδώ και η μητέρα σου, τι να σου πω εγώ» και έβαλε την αδερφή του να μου μιλήσει για το σεξ γιατί ντρεπόταν. Γιατί ήμουν πάντα το μικρό του κοριτσάκι.

Κι όταν πήγα στο Γυμνάσιο κι ύστερα στο Λύκειο έκανε δυο δουλειές για να μαζέψει λεφτά για τις σπουδές μου. Κι όταν έδωσα Πανελλήνιες και πέρασα στη Θεσσαλονίκη, εκείνος έτρεχε πίσω από το τρένο μέχρι και το τελευταίο λεπτό που μπορούσε να με δεί από το παράθυρο και φώναζε «Πάρε με τηλέφωνο, μην με ξεχάσεις». Εκείνος με έπαιρνε κάθε βράδυ και με ρωτούσε αν είμαι καλά και πώς ήταν η μέρα μου. Εκείνος μου έκανε αστεία και με ρωτούσε αν γνώρισα κανέναν και «μην τυχόν γυρίσεις έγκυος κακομοίρα μου εγώ τρίτη δουλειά δεν πιάνω». Εκείνος μου έστελνε χρήματα και κάθε μέρα μου έλεγε να παραιτηθώ από τη καφετέρια που πήγαινα τα απογεύματα, γιατί δεν χρειαζόταν να δουλεύω είχαμε λεφτά έλεγε κι ας είχε 5 χρόνια να αγοράσει παντελόνι. Ο καλός μου ο μπαμπάς.

Για τη μητέρα μου δεν ρώτησα ποτέ. Δεν τη μισούσα γιατί ένιωθα πως δεν τη γνώρισα. Πώς να μισήσεις κάποιον που δεν γνωρίζεις; Έβλεπα όμως τον πατέρα μου, κάτι Σαββατόβραδα να πίνει ένα ποτηράκι και να σκέφτεται. Και δεν ήμουν στο μυαλό του αλλά ήξερα ότι σκεφτόταν εκείνη. Εγώ στη θέση του θα ούρλιαζα, θα έβριζα, θα καταριόμουν, θα τα έσπαγα όλα. Αλλά εκείνος έκλαιγε βουβά, έκλαιγε μέσα του για να μπορεί να μεγαλώσει εμένα. Για να μην κλαίω εγώ.

Έφτασα 30 γνώρισα τον άντρα μου παντρεύτηκα. Ο πατέρας μου, 25 χρόνια μόνος, χωρίς σύντροφο και φίλους, είχε αφιερώσει σε μένα όλη του τη ζωή. Την ημέρα του γάμου μου δεν σταμάτησε να κλαίει και τον πρώτο χορό του ζευγαριού, ο άντρας μου τον παραχώρησε στον πατέρα μου γιατί ,όπως του είπε, εκείνος τον άξιζε περισσότερο απ’ όλους τους άντρες της ζωής μου. Κι έτσι τον πρώτο μου χορό σαν νύφη, τον χόρεψα μαζί του και έκλαιγε στην αγκαλιά μου σαν μικρό παιδί.

Ένα μήνα μετά πέθανε από ανακοπή. Λες και μόλις μεγάλωσα και έφυγα για να κάνω τη δική μου οικογένεια, ο σκοπός της ζωής του είχε τελειώσει. Μπαμπά μου θέλω να σου πω πόσο σε ευχαριστώ και πόσο δεν σου άξιζε-εσύ ένας τέτοιος άνθρωπος- να μείνεις μόνος στη ζωή. Πόσο σε ευγνωμονώ και πόσο σ’ αγαπώ που στάθηκες δίπλα μου, πιο μπαμπάς απ’ τους μπαμπάδες. Δεν μπορώ να σε φέρω πίσω, και δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να μεγαλώσω το δικό μου παιδί όπως μεγάλωσες εσύ εμένα. Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ ότι θα κάνω τα πάντα για να μην γίνω η μητέρα μου. Γιατί ξέρω πόσο πληγώθηκες κι ας μην το είπες ποτέ…

Το συννΕΦάκι σου (έτσι όπως με έλεγες…)

πηγή: Singleparent.gr